thanos
Θοδωρής Νταλούσης, Ο κρετίνος
Θα σου εξομολογηθώ κάτι, Πατέρα. Είμαι ένας ψεύτης για τους ουρανούς
των μεγάλων προσδοκιών, είμαι ένα ψέμα για τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν είμαι
τίποτε...
Σωτήρης Σαράκης, Στην εξοχή (ποίηση)
Σωτήρης Σαράκης
Στην εξοχή
Λιάζεται η σαύρα πάνω
στην πυρωμένη πέτρα, στήνω αυτί
ν’ ακούσω τι συνομιλούν, είναι όπως όταν
πρώτη φορά...
Δημήτρης Ξυδερός,διαΣταύρωση ΧωΡίς φανάρια
διαΣταύρωση ΧωΡίς φανάρια
αυτόπτες Υπάλληλοι,
διέταξαν Περίοικο,
«ΣΧΕΔΟΝ ΦΙΛΗΣΥΧΟ»,
μάλλον καλής Οικογενείας,
να αποχαυνωθεί Χαρμόσυνα
- για μια Σίτιση
πιο Βελτιωμένη.
- για μια Είδηση
κάπως, πιο
Βελτιωμένη.
Εν συνεχεία,
τον στήσανε στην Διασταύρωση
και του ζήτησαν...
Σταύρος Γουλούλης ,«Φάτα Μοργκάνα», η «Ωραία» του Λαβύρινθου – «Κυκλώνα»
Ο Καββαδίας, ολοκληρώνοντας μια
καριέρα από το 1930 στη θάλασσα, έγραψε το ποίημα καλοκαίρι του 1974 για τη
Θεανώ Σουνά, που είχε γνωρίσει ένα χρόνο πιο...
Γιώργος Γωνιανάκης, κάλεσμα
Κόντρα στο πνεύμα της ωφέλειας οι καπνιστές φουμάρουν·
από έρωτα κι απόγνωση τσιγάρα αναμμένα.
Βάζοντας στο ίδιο ζύγι το ψωμί με το τσιγάρο,
Φυσούν καπνό εριστικά στα...
Νυχτερινές Απουσίες #04: Του Γιώργου Σαράτση
(Ποια αλήθεια περίσσεψε για ‘μένα;)
Από ‘δω ψηλά κι απ’ όπου ψηλά φωνές σαν ανθισμένο τίλιο και ένας μικρός σαρκαστικός τραμπούκος φίλος απ’ τους κάτω...
ΕΞΩΣΤΗΣ #9: «Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού», με την Fiona Shaw , στο...
«Μόνος,μονάχος,ολομόναχος,
Μονάχος,πάνω στην πλατιά μεγάλη θάλασσα!
Κι ούτε ένας άγιος ποτέ δεν ευσπλαχνίστηκε
Την ψυχή μου μέσα στην αγωνία της.»
S.T.Coleridge/μτφ: Βαγγέλης Αθανασόπουλος
«Η μπαλάντα
του γέρου ναυτικού», τουS.T.Coleridge,...
Παναγιώτης Μηλιώτης, Μια ανάσα δρόμο
Θερινό σινεμά
Το θερινό σινεμά κρεμόταν σιωπηλά λευκό
όπως τότε που ’σβηνε
χαρούμενο τέλος.
Χορτάριασε το χαλίκι, άπλωσε αθόρυβα
στα πόδια την ξερή πρασιά του,
ξερολίθια· τότε περπατούσαν πάνω τους...
Savoir vivre για νέους λογοτέχνες #12: Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΜΗΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ
Αντέγραψε από τους κλασικούς, όσους βρίσκονται κάτω από τη
μύτη όλων. Θα συμπλήρωνα πως δεν τους διαβάζει κανένας, αλλά το θεωρώ
αυτονόητο. Πέρυσι δοκίμασα στον τοίχο...
Παναγής Αντωνόπουλος, Ένα ποίημα
Στον φίλο μου Θάνο Γώγο
1 / 6 / 14
Αποχωρώ από την ποίηση !
Σινάφι και βίτσιο των ολιγαρχών ,
ή για να είμαι πιο προχωρημένος
δοβλέτι των αναρχικών , των ενόχων
των σκεπτόμενων.
Αναχωρώ απ’ το λιμάνι των ονείρων
γιατί μου κληροδότησε πικρία
και όσο έγραφα , ένιωθα πως
έβγαζα προς τα έξω ,
την παραβατικότητα μου.
Φεύγοντας γνωρίζω πως είναι αιώνια
μεγάλη , συμπαντική
και ακόμα θέλω δεν θέλω
θα ξαναγυρίσω σ’ αυτή
την ώρα που θα παραδίδω το κορμί
με το πνεύμα μου
να γίνεται , κτήμα της.
Ναι ! ο θάνατος είναι ποίηση .
