Μέσα απ’ την νηφαλιότητα φτάνω στην αλήθεια, Ντίλαν Τόμας (Μτφ. Θέκλα Γεωργίου)
XXXV – [Μέσα απ’ την νηφαλιότητα φτάνω στην αλήθεια]
Μέσα απ’ τη νηφαλιότητα φτάνω στην αλήθεια
όταν όλοι απλώνουν τα υγρά τους χέρια,
και μ’ αγγίζουν χαμηλά
με κάθε φτέρη θανάτου
ακόμη κι αυτή η μετάβαση αξίζει τον κόπο.
Έχω ένα φίλο στον θάνατο,
μέρα τη μέρα, η ακινησία του τάφου
γιατρεύει το κεφάλι μου που ‘χει ανάγκη τον πόνο των ωρών του
κάτω απ’ το τόξο της λάμπας,
ή ανάμεσα στο κρανίο μου κι εμένα.
Μέσα απ’ την αλήθεια, επιστρέφει η νηφαλιότητα,
μ’ αγγίζει χαμηλά
με χαμόγελα σμιλεμένα
από στέρεο χέρι, καλέ θάνατε,
(κι επαναφέρει ) στην κανονικότητα,
όπου ανθίζει δημιουργώντας το παράδοξο:
αυτή η άνοιξη του γυαλιού,
Αλήθεια, (σε γνωρίζω από τη μυρωδιά της φτέρης σου).
Η στιγμή είναι ελάχιστη
η ακτίνα που την αυξανόμενη ορμή ξυπνά,
μακριά απ’ το τόσο αληθινό της μέτρο
να ελπίζει δεν μπορεί
στο βαθύ φθινόπωρο της λιωμένης άμμου
που ο άνεμος λυσσομανά προς τον θάνατο.
Έχω έναν φίλο που ανταποδίδει
αλλόκοτα
το γέλιο σε μορφή
και την αγάπη όλη σ’ ακτίνες,
πάνω σ’ αγκάθι,
κι είναι φίλος στ’ αλήθεια.
Νηφάλιος, σωρεύει τις σκιές του στο πονεμένο μου μυαλό,
μα με νερό στα χέρια,
παίζει τον ήλιο του μια νότα δυνατότερα,
κουφαίνει, και με το αίμα του
πνίγει κάθε πράξη που νόθευσα στο ψέμα.
3 Ιουλίου 1931
Μετάφραση: Θέκλα Γεωργίου
(Από την υπό έκδοση συλλογή των πρώιμων ποιημάτων του Ντίλαν Τόμας σε ελληνική μετάφραση)
XXV – [Through sober to the truth]
Through sober to the truth when
All hold out their aqueous hands,
Touching me low
By any frond in death
And that transition worth my toil.
I have a friend in death,
Daywise, the grave’s inertia
Mending my head that needs it’s hours pain
Under the arc-lamp,
Or between my skull and me.
Through truth again, and there’s sobriety
Touching me low
By any smile shaped
From the solid hand, good death,
To regularity,
Making the paradox
This glass’s spring
Veracity (I know your frond by smell).
The moment is so small
The beam that wakes the highing urge
A way off from its so true state
Can’t hope to have
The molten sand’s deep autumn
Blown by this wind to death.
I have a friend who sends
Irregular reprisal
To laughing, in a shape,
And love, all beams,
Upon a thistle,
Who is my friend in truth.
Sober, he heaps his shadows on my aching mind,
But, with the water on your hands,
He plays his sun a time too loud,
Deafens, and with his blood
Drowns all the actions have I lied.
3rd July 1931
Η Θέκλα Γεωργίου γεννήθηκε στην Κύπρο. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο University College του Λονδίνου κι Ευρωπαϊκές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου με αντικείμενα έρευνάς της τη διεπιστημονική προσέγγιση των διασυνδέσεων μεταξύ λογοτεχνίας, ψυχανάλυσης και φιλοσοφίας όπως επίσης και την πολιτική φιλοσοφία και γεωπολιτική. Παρακολούθησε συνάμα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και σε άλλες ιδιωτικές σχολές της Ελλάδας και της Κύπρου. Παράλληλα με την ποίηση ασχολείται με τη διηγηματογραφία και τη δοκιμιογραφία, τη λογοτεχνική μετάφραση και την επιμέλεια κειμένου όπως επίσης και με την έρευνα και τη ραδιοφωνία. Ποιήματα, διηγήματα, ερευνητικά άρθρα και δοκίμιά της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και συλλογικές εκδόσεις της Κύπρου, της Ελλάδας και στο εξωτερικό όπως και σε διάφορους λογοτεχνικούς ιστότοπους. Τον Δεκέμβριο του 2022, δημοσιεύθηκε η πρώτη έντυπη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Υποθαλάμια» από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν.
