Λογοτεχνικές επιλογές του Περιοδικού Θράκα για το Φθινόπωρο
Το Περιοδικό Θράκα λαμβάνει συχνά συμμετοχές, τόσο ποιητικές όσο και πεζογραφικές και εκτός των κατά καιρούς καλεσμάτων για τα θεματικά αφιερώματα. Εδώ θα διαβάσετε έργα των: Κωνσταντίνα Σαμαρά , Binnaz Deniz YILDIZ, Μαρία Θεοδωρίδου, Ιωάννα Γιαννακοπούλου και Ελπίδα Μαθιουδάκη.
Κωνσταντίνα Σαμαρά
Ν έ ο α φ ή γ η μ α – μ α γ ν ή τ ης
Η παλμική κίνηση της ανάσας σου
με συνδέει
με αυτό που θες να είσαι.
Κι εγώ
γυμνή πια
μέσα στον θόλο της φαντασίας μου,
συνδέομαι απόλυτα με την εμπειρία.
Και όλα αυτά που ήθελες να μου πεις
αλλά σε πρόλαβαν.
Η ίδια σου η ανάσα
μου αφηγείται τα κομμάτια σου.
Κι εγώ
είμαι εκεί
παρούσα
με την νέα ποιότητα παρουσίας
που μου δάνεισες
και να τώρα,
μαθαίνω
να σε ανασαίνω.
Βιογραφικό:
Η Κωνσταντίνα Σαμαρά γεννήθηκε το 2001 στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε Δημοτικό Τραγούδι στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμη
και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Εργάζεται ως
μουσικός και συμμετέχει σε μουσικοθεατρικές παραγωγές
ως υπεύθυνη εκτέλεσης παραγωγής και ως performer.
***
Binnaz Deniz YILDIZ
ΑΚΑΙΡΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΥ
Ο τελευταίος ειδωλολάτρης καλεί τον άγγελο-μύγα στο στόμα μου,
Στα φτερά του, ένα σημάδι εγωιστικού θανάτου…
Στη μέση του μηδενός, η ρίζα της ύλης λουσμένη στο φως…
Πάνω από το κεφάλι μου ο καύσωνας του «Eyyam-ı bahur» υψώνεται,
Θα καλύψει τις μεγαλουπόλεις με συντρίμμια.
Θα πέσουν από τον ουρανό σμήνη μολυβένιων πουλιών,
Οι μύθοι της Αρχαίας Αιγύπτου και η πριγκίπισσα της Φρυγίας.
Θα λουστούν πάνω μου, στο κεφάλι μου,
Ήχοι μετεωριτών, θα μεταμορφωθούν σε ξερά έντομα μέσα στο χιονόνερο.
Ψάξε και βρήκε τη ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!
Στους πέτρινους μύθους της Βαβυλώνας, θα απλώσω τα χέρια μου
Προς την Πομπηία,
Στο πέτρινο σώμα εκείνης της γυναίκας που βογκά στο έδαφος
θα τυλίξω τα όργανά μου.
Σε εκείνη την απώλεια, ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΤΟΜΗ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ!
Τα βραγχιακά υφάσματα του πρωινού, θα μπλεχτούν ανάμεσα
στα πόδια μου.
Μέσα στις φωτιές, ο οργασμός θα καταδικαστεί.
Στο τάγμα των φιδιών, αντί για τροφή θα απομυζήσουν
ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΜΟΥ!
Τα ζωώδη μαντήλια της κόκκινης τρέλας μου / Θα δωρηθούν σε μια ντοπαμίνη.
Στον πόλεμο που άνοιξα με τον σκλάβο της φιλοδοξίας μου,
/ΤΡΕΛΕ ΔΑΙΜΟΝΑ!
Και τα ιερά βιβλία θα μιλήσουν για την εξαφάνισή μου,
Πάνω σε έναν σταυρό, οι στύλοι μου θα γίνουν κάρβουνο.
ΕΪ, ΚΑΚΟΒΟΥΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ!
ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΜΕ, ΕΛΕΓΞΕ ΜΕ!
ΞΕΡΑΣΕ ΣΤΑ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΑ ΠΗΓΑΔΙΑ.
ΣΚΟΤΑΔΙ, ΣΚΟΤΑΔΙ, ΜΑΥΡΟ…
Σε καλεί εσένα, εμένα, όλους μας, τα πνεύματα της ύλης.
Γι’ αυτό είναι άκαιρες οι Ανακοινώσεις Θανάτου!
Βιογραφικό:
Η Binnaz Deniz YILDIZ αποφοίτησε από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Κερύνειας, από το τμήμα Τουρκικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας. Υπηρέτησε ως εκπρόσωπος της λογοτεχνικής πλατφόρμας ILKYAZ, η οποία υποστηρίζεται από το PEN. Το ποίημά της «Namahrem Çıkmazı» (Dead End) μεταφράστηκε στα αγγλικά και τα ρωσικά και δημοσιεύτηκε από το PEN Μόσχας. Ένα από τα ποιήματά της παρουσιάστηκε στο Trondheim Poesi Café. Εκτός από τη δημοσίευση των έργων της σε πολυάριθμα λογοτεχνικά περιοδικά στην Τουρκία, εργάστηκε ως αρχισυντάκτρια για τα περιοδικά πολιτισμού και τέχνης Karakedi και Kibele. Τα ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε επτά διαφορετικές χώρες και επί του παρόντος είναι τακτική συνεργάτιδα του εκδοτικού οίκου Expat Press με έδρα τη Νέα Υόρκη. Στον σουηδικό λογοτεχνικό κόσμο, αρκετά από τα ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στην πλατφόρμα novelle.se. Επιπλέον, το ποίημά της «Yara» (Scar) συμπεριλήφθηκε στη Διεθνή Ανθολογία Ποιημάτων για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Ειρήνη που εκδόθηκε από την κοινότητα Poetrysoup.
***
Μαρια Θεοδωριδου
Σήμερα ευχόμουν να ήσουν εσύ
Σήμερα, καθώς προχωρούσα προς τη στάση, σε είδα από μακριά. Φορούσες, νόμιζα, μαύρο μακρύ παντελόνι και μαύρα παπούτσια. Καθόσουν στο πεζουλάκι και φαίνονταν μόνο τα πόδια σου.
Μόλις σε είδα, ευχήθηκα από μέσα μου να ήσουν εσύ.
Δεν ξέρω τι παιχνίδια έπαιζε το μυαλό μου. Δεν θυμάμαι να σε σκεφτόμουν πριν από εκείνη τη στιγμή. Η σκέψη πως μπορεί να ήσουν εσύ γεννήθηκε αυθόρμητα και, για λίγο, την πίστεψα.
Το βήμα μου έγινε πιο γρήγορο. Ήθελα να σε δω.
Αλλά δεν ήσουν εκεί.
Ένιωσα μια μικρή απογοήτευση. Ήξερα ότι δεν ήσουν εκεί, κι όμως, για κάποιον λόγο, σε ένιωθα πολύ κοντά μου.
Το πιο παράξενο είναι ότι αυτά τα παπούτσια, με εκείνο το παντελόνι, δεν σε έχω δει ποτέ να τα φοράς.
Και ούτε θα μπορέσω ποτέ.
Είμαι η Μαρία και αγαπώ την ποίηση ως έναν τρόπο να εκφράζω σκέψεις, συναισθήματα και εικόνες που γεννιούνται μέσα μου. Εμπνέομαι κυρίως από τη ζωή και την καθημερινότητα, από μικρές στιγμές, ανθρώπους και συναισθήματα που συναντώ γύρω μου. Όπως και στο ποίημά μου, προσπαθώ να μετατρέπω απλές ή καθημερινές εμπειρίες σε λέξεις που μπορούν να αγγίξουν και άλλους ανθρώπους.
Για μένα, η ποίηση είναι ένας τρόπος να παρατηρώ τον κόσμο λίγο πιο βαθιά και να δίνω φωνή σε όσα πολλές φορές μένουν ανείπωτα.
***
Ιωάννα Γιαννακοπούλου
ΠΗΝΕΛΟΠΗ
Όταν ο Τηλέμαχος είπε στην Πηνελόπη ο λόγος είναι του αντρός σώπα και πήγαινε
στον αργαλειό σου να υφάνεις, εκείνη υπάκουσε. Ανέβηκε στο δώμα κι έπιασε τη
σαΐτα. Κι όσο ανακάτευε τις λέξεις με το σάλιο για να τις καταπιεί, πέτρωσε ο ένας της
μαστός. Τα δάχτυλά της έγιναν δύσκαμπτα, δεν είχε δύναμη να πατήσει το ποδαρικό.
Το σώμα της κατέρρευσε. Πουλιά έφυγαν απ' τα μαλλιά της πέρα μακριά. Οι θηλές
της ξεράθηκαν κι έπεσαν. Η πεταλούδα στον λαιμό της φτεροκόπησε λίγο κι ύστερα
ξεψύχησε.
Την άλλη μέρα που την αναζήτησε ο γιος της, (ίσως) ο Δίας την είχε κάνει δέντρο.
Αυτό θα κόψει ο Οδυσσέας όταν επιστρέψει για να το κάνει ποδάρι της κλίνης στην
κρεββατοκάμαρα.
Βιογραφικό:
Η Ιωάννα Γιαννακοπούλου γεννήθηκε στην Κρήνη Φαρσάλων. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Α.Π.Θ. και συνέχισε τις σπουδές της στη Θεωρία της Λογοτεχνίας. Στη διδακτορική της διατριβή διερεύνησε, μέσα από την ανάλυση μιας αφήγησης ζωής, τη σχέση της ανάγνωσης με τα βιώματα και τη διαμόρφωση του υποκειμένου. Από το 2004 εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση, ενώ έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την εκπαίδευση ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Έχει εκδώσει δύο παιδικά βιβλία, «Ο σκαντζόχοιρος που ξέχασε να φοβηθεί» (Αιώρα, 2013) και «Η Αλίκη βρήκε το όνομά της» (Ακυβέρνητες Πολιτείες, 2019), καθώς και το έργο «Προίκες» βασισμένο σε αφηγήσεις ζωής (Ακυβέρνητες Πολιτείες, 2024).
***
Ελπίδα Μαθιουδάκη
Διαλυμένες λάμπες
Νύχτα
Η πόλη δεν φωτίζεται επαρκώς σε όλα τα σημεία της
Τα μαλλιά μου αιωρούνται σαν κουβάρια, ήρθα προσωρινά
εδώ, το σώμα μου με υπερβαίνει
εδώ, το λιμάνι μοιάζει ξεχασμένο
κανείς δεν πλησιάζει
Οι ευτυχισμένες μέρες βυθίστηκαν στα λιμνάζοντα νερά
Έχω μάθει απ’ έξω τον δρόμο για το σπίτι
που δεν είναι δικό μου, επιστρέφω
με τα πόδια που δεν είναι δικά μου, ούτε κανενός
από αυτούς που περπάτησαν στην ίδια γη πριν εκατό χρόνια
κι έπειτα σκαρφάλωσαν σε αθέατα καταστρώματα
Τα πλοία διασχίζουν τον ορίζοντα
κι έπειτα τίποτα-
δεν υπήρξαν ποτέ, ρωτάω και δε θυμούνται τις κραυγές
«τα φουγάρα υπερισχύουν» απαντούν
Πονάω σε κάθε τσάκισμα, το σκοτάδι
οδηγεί το αριστερό μου χέρι
στις διαλυμένες λάμπες, οι άκρες τους είναι αιχμηρές
και με ανοίγουν και κάποτε τα τσακίσματα
θα είναι περισσότερα απ’ το δέρμα
και με παρηγορεί κάπως το ενδεχόμενο
να μη γυρίσω πίσω εντελώς αρτιμελής
Βιογραφικό:
Ονομάζομαι Ελπίδα Μαθιουδάκη, γεννήθηκα και μεγάλωσα
στη Μυτιλήνη, είμαι 24 ετών και είμαι απόφοιτη της Νομικής
Σχολής ΕΚΠΑ. Η γραφή και το σινεμά είναι τα σταθερά μου
καταφύγια. Κατά καιρούς, γράφω στο site “The Director’s Cut”
κείμενα για ταινίες που με αγγίζουν.
