Πέμπτη, 13 Αυγούστου, 2020
Αρχική 2017 Φεβρουάριος

Μηνιαίο Αρχείο: Φεβρουάριος 2017

Ο Γιώργος Καναβός γράφει για τις «Συνταγές αυτοκτονίας» (Θράκα, 2017) του Ζαχαρία Στουφή

0
ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ Θα ξεκινήσω κάπως αναπάντεχα: το συγκεκριμένο βιβλίο με βρήκε. Όντας μοναχικά στερεωμένο σε μια προθήκη βιβλιοπωλείου, έδειχνε να με περιμένει-ή, ακόμα περισσότερο, υπήρχε η αίσθηση του προ-ορισμού, με την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Έχοντας ήδη έλθει σε επαφή με το ποιητικό/θανατολογικό έργο του Ζαχαρία, ήμουν κατά κάποιον τρόπο προετοιμασμένος για κάτι απρόσμενο. Ίσως αυτό να ακούγεται αντιφατικό, περιγράφει όμως επακριβώς την αίσθηση που είχα, κοιτάζοντας το λιτό, μα όμορφο, εξώφυλλο. Οι κρίσιμες όψεις αυτών των προσεγγίσεων, που προέρχονται τόσο από την εγγύτητα της ποιητικής έκφρασης, όσο και από τον οίστρο της νεκρογνωσίας, είναι παρούσες και εδώ, φυσικά. Δοσμένες βέβαια με έναν αλληγορικό, πικρά σαρκαστικό τόνο. Συνεπώς, νιώθω πως επιβάλλεται να αντιμετωπίσω τούτο το βιβλίο ως συνέχεια της ποιητικής εξόρυξης του ανθρώπου που το έγραψε. Ακόμα κι αν κάποιοι θα το θεωρούσαν ως δοκίμιο, σατυρικής φύσης έστω. Αντίθετα, θα έλεγα πως πρόκειται για μια ακόμα παραλλαγή της νεκρικής, λυτρωτικής φύσης που κυριαρχεί στο στερέωμα του συγκεκριμένου ποιητή. Συν τοις άλλοις, το αυτό ύφος, συνιστά μια αχνή γραμμή συνέχειας, που κατάγεται από το γοτθικό ύφος του αρχέγονου επτανήσιου ποιητή, που όλοι γνωρίζουμε. Προσοχή όμως-μιλώ για σύνδεση και όχι για άμεση επιρροή. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατον άλλωστε, καθόσον πρόκειται για εντελώς διαφορετικές συνθήκες και ξέχωρα, διακριτά χρονικά πλαίσια. Το θέμα της αυτοκτονίας είναι από μόνο του ένα θέμα-ταμπού. Ακόμα περισσότερο, πάντοτε με συνάρπαζε η διαφορετικότητα της αντιμετώπισης αυτής της πράξης, ανάλογα με την εκάστοτε διαφορετική κουλτούρα. Για να καταδείξω κάτι αυτονόητο όπως αυτή η ρήση, θα χρειαστεί να ανατρέξω σε ένα πασίγνωστο παράδειγμα που καταδεικνύει αυτήν ακριβώς την διαφορά: όπως όλοι σχεδόν ξέρουμε, η αυτοκτονία στον Ιαπωνικό πολιτισμό, θεωρούνταν κίνηση τιμής, που προσέδιδε αξία και κύρος στον αυτόχειρα. Αντιθέτως, στον δυτικό κόσμο και τις παραφυάδες του, μια τέτοια πράξη αντιμετωπίζεται ως δειλία. Αντιμετωπίζεται ως παραίτηση. Στο παρόν πόνημα, επιλέγεται βέβαια μια άλλη κατεύθυνση. Μέσα από ειρωνικές παραινέσεις και δηκτικά κελεύσματα, προβάλλει μια ευαίσθητη ματιά. Μια στοργική όψη απέναντι στο φαινόμενο-όπως και απέναντι στον ίδιο τον θάνατο. Ενδεδυμένο τον μανδύα του σαρδόνιου εμπαιγμού, αυτό το βιβλίο δείχνει να έχει έναν ιδιαίτερα ζωντανό παλμό. Πράγμα που εμφανέστατα ήταν εσκεμμένη επιλογή. Έτσι, αν και στα χέρια μου κρατώ ένα εγχειρίδιο με συνταγές αυτομομφής, το αποτέλεσμα προσομοιάζει περισσότερο σε μια παρωδία του τρόπου που ο μεταμοντέρνος κόσμος αντιλαμβάνεται την πορεία προς το θάνατο. Μια παρωδία της ζωής, εν τέλει. Ή ακόμα καλύτερα, της επιβίωσης, καθώς το να ονομάσει κάποιος την τωρινή κατάσταση που βιώνουν οι ένσαρκοι πολίτες ζωή, μόνον ως ύβρη θα φάνταζε στα μάτια μου. Κάθε συνταγή, μαρτυρά μια ιδιαίτερη οπτική, διανθισμένη με σχόλια πάνω στον τριγωνικό άξονα της ύπαρξης, του πολιτισμού και της κοινωνίας. Αποφεύγοντας την παγίδα της ευκολίας, του κραυγαλέου λόγου εν προκειμένω, ο ταξιθέτης αυτής της παρωδίας στοιχειοθετεί τις αντιθετικές του νύξεις με σαρκασμό. Μα όχι με ασέβεια. Φρονώ πως είναι μάταιο να αναφερθώ περαιτέρω στο ύφος του ποιητή. Ας περιοριστώ απλά στο να τονίσω πως είναι εξόχως ιδιαίτερο και ευφυέστατα λιτό. Διατηρεί την σχέση του με τις προγενέστερες απόπειρες του Στουφή, χωρίς ωστόσο να αποτελεί αντίγραφο τους. Ο πυρήνας όμως της συγκεκριμένης εμπύρετης γραφής δεν βρίσκεται στο ότι θέτει ερωτήματα-ή σε κάποια ανάλογη, δήθεν στοχαστική αναφορά! Αλλά απεναντίας, στο ότι δεν επιζητά καμία απόκριση. Και, με την χάρη του Μπόρχες, κληροδοτεί το τίποτα. Σε κανέναν.  ---------------------------------------- Ο Γιώργος Καναβός γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία και ηχοληψία. Έχει δημιουργήσει 2 ταινίες μικρού μήκους (Joy, 2004, Distress, 2006) ενώ εργάστηκε επίσης ως βοηθός σκηνοθέτη σε κινηματογραφικές...

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Hans Magnus Enzensberger, Ποιήματα

0
Ο Hans Magnus Enzensberger γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1929 στο Kaufbeuren/Allgau της Βαυαρίας ελεύθερος χρόνος χορτοκοπτική μηχανή, Κυριακή που μέσα σε δευτερόλεπτα καρατομεί το γρασίδι. χορτάρι φυτρώνει πάνω από το νεκρό χορτάρι που μεγαλώνει πάνω από τους...

Βασίλης Μπαρούτης, Καθημερινότητα (διήγημα)

0
Καθημερινότητα Η Χριστίνα γυρίζει από τη δουλειά, εντεκάμιση ώρες στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, παραμονές τριήμερου Καθαρά Δευτέρας. Έχει μαζί της τα απαραίτητα για να ετοιμάσει του Νίκου βραδινό αλλά δεν...

Ασημίνα Λαμπράκου, Ενοικιαστής ήθους (ποίηση)

0
ενοικιαστής ήθους πλάτη στον τοίχο κι ανάσα φυλαγμένου πανικού σε σηκωμένους ώμους ανάμεσα –κεφάλι βυθισμένο και σάρκα εξέχουσα των άκρων όπως κουνιέται αντιλαμβάνεσαι το ρυθμό του τραγουδιού εκείνος φορά ακουστικά στο διπλανό τραπέζι όσο μπροστά στη σκηνή το πλήθος,...

“Αυγά Μαύρα” στο θέατρο Άρατος, γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

0
Το μαύρο δεν είναι χρώμα. Είναι έλλειψη φωτός και κατ’ επέκταση έλλειψη κάθε χρώματος. Αποτελεί, ωστόσο, την συνθήκη εκείνη χωρίς την οποία δεν θα...

Θάνος Γώγος, ένα ποίημα για τον Νεστόρ Μάχνο

0
Εγώ ο Νεστόρ Μάχνο Αγρότης Σχεδόν πάντα μελλοθάνατος Κρυμμένος σε μια κρεβατοκάμαρα Φωτογραφίζω τις διαστάσεις μου Κοιμάμαι παραπάνω ή λιγότερο Σκέφτομαι τα μαλλιά τους Την επανάσταση που άλλοι θα κάνουν Να χα άλλη μια ευκαιρία Σκέφτομαι Τον...

Συμεών Ανδρονίδης, Το Άξιον Εστί’ μέσα στον χρόνο της ποίησης

0
Το Άξιον Εστί’ μέσα στον χρόνο της ποίησης «ΑΥΤΟΣ αυτός ο κόσμος ο ίδιος κόσμος είναι Των ήλιων και του κονιορτού της τύρβης και του απόδειπνου Ο υφάντης των...

«Σήματα καπνού»: Νάνα Παπαδάκη, Encore – Γυναίκες της Οδύσσειας (Μελάνι, 2016)

0
Νάνα Παπαδάκη, Encore - Γυναίκες της Οδύσσειας (Μελάνι, 2016) ΚΑΛΥΨΩ ΙΙ. Εδώ, λυγίζει μια νύχτα. Ύστερα το στεγνό βλέφαρο Που μέσα του ο ίσκιος θα δύσει Για να ριζώσει στον...

“Moonlight”, γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

0
Ζούμε σε μια εποχή που η πραγματικότητα συγκρούεται όσο ποτέ άλλοτε με τις προσδοκίες μας. Είτε πρόκειται για ζωτικής σημασίας θέματα είτε για λιγότερο...

«Το θέατρο δεν είναι ρεφενέ» της Πελαγίας Φυτοπούλου: Α’ – Γ’

0
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΕΦΕΝΕ της Πελαγίας Φυτοπούλου α. Το σκληρό πράσινο δεν αστειεύεται. Μάλιστα σου δημιουργεί  μια ...

Δημοφιλή

Larissa
few clouds
31 ° C
31 °
31 °
43 %
5.1kmh
20 %
Πε
29 °
Πα
35 °
Σα
34 °
Κυ
33 °
Δε
33 °