Νέα κυκλοφορία: Ο περίπατος των δέντρων, του Αντώνη Μπογαδάκη

Ο Περίπατος των Δέντρων δομείται μέσα από μία κυκλική ροή και χωρίζεται σε τρία τμήματα μιας ολόκληρης μέρας: οι πολύωρες νυχτερινές περιπλανήσεις ενός νεαρού άνδρα, που είναι και ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, στο Πεδίο του Άρεως, οι συναντήσεις του με την υπέργηρη γειτόνισσά του την οποία βοηθά κι εξυπηρετεί για διάφορα θελήματα και το κομμάτι της μέρας όπου ο ίδιος βρίσκεται στο διαμέρισμά του συνήθως κοιμώμενος. Το βιβλίο έχει ως έναυσμα την έννοια της περιπατητικής τόσο ως μεθόδου παρατήρησης κι απόκτησης εμπειρίας, όσο κι ως εργαλείου ανάλυσης και εμβάθυνσης της σκέψης και της σεξουαλικότητας αλλά κι ως ενός τρόπου για την αναζήτηση μιας ηθικής της μέσης οδού. Υπό το πρίσμα αυτό ο συγκεκριμένος περίπατος δεν γίνεται με την ακραιφνή αριστοτελική έννοια αλλά παρουσιάζεται ως μια υπαρξιακή συνθήκη της οποίας η ηθική αγωνία προβάλλεται μέσα από την πάλη των κεντρικών χαρακτήρων ανάμεσα στην έλλειψη και την υπερβολή, τη φθορά και την αναγέννηση. Ο περίπατος κατανοείται ως μια ερωτική διαδικασία της οποίας τα μονοπάτια οδηγούν στην αλήθεια και τη σοφία.

Ταυτόχρονα ο Περίπατος των Δέντρων αποτελεί μια σπουδή πάνω στην φθορά, την απονεύρωση κι απονέκρωση του ανθρώπου μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια μιας κοινωνίας που αδυνατεί να διαμορφώσει συνθήκες άλλες από μιαν απλή επιβίωση. Οι πολύωρες νυχτερινές περιπλανήσεις του κεντρικού ήρωα χαρτογραφούν την πραγματικότητα μιας ζωής που, ενώ ξεπετάγεται μέσα από μια ατομική αντίληψη της ιστορίας, εγγράφεται στη συλλογικότητα των κομματιών που την απαρτίζουν. Παράλληλα αναδεικνύουν την πραγματικότητα ως μια συνθήκη που επίκειται και κατά συνέπεια ως μια εκκρεμότητα μέσα στην οποία διενεργούνται οι μετατοπίσεις αλλά και οι μεταμορφώσεις των δύο κεντρικών χαρακτήρων του βιβλίου, η αμεσότητα των οποίων δεν είναι ποτέ συνδεδεμένη μ’ ένα είδος αυτονομίας αντίθετα νοηματοδοτείται ως επί το πλείστον μέσα από μια αισθητηριακή/αισθησιακή πρόσληψη του χρόνου.

Ο χρόνος που αποτελεί τον τρίτο πόλο του κειμένου, ενώ προσλαμβάνεται μέσα από μια γραμμική αντίληψη της ανθρώπινης ύπαρξης, γίνεται αντιληπτός ως ένα κυκλικό διάγραμμα όπου κάθε επανάληψη συνθέτει συγχρόνως και το τοπιακό μοτίβο των δύο κεντρικών προσώπων του έργου. Ο χρόνος, κατά συνέπεια, δεν αποτελεί ένα απλό σημείο αναφοράς αλλά όπως θα το έκανε η πιο αρχαία πρωτεϊκή θεότητα μετατρέπεται μια σε φυσικό τοπίο, μια σε όνειρο, μια σε σεξουαλικότητα και μια σε επιθανάτιο ρόγχο κι έτσι με αυτόν τον τρόπο διαπερνά την καθεστηκυία τάξη των πραγμάτων, διαπερνά το ευμετάβλητο της ύλης και, εφόσον αδυνατεί να το κάνει η ίδια, την μετατρέπει εν τέλει σε συν-ουσία.

Τόσο η φύση όσο και η σεξουαλικότητα δεν είναι απλά εκφάνσεις που περιβάλλουν το άτομο και την κοινωνία αλλά γίνονται η κίνηση και η γνωστική διαδικασία που τα συνέχει. Ο χρόνος αγγίζει και σμιλεύει, καταπίνει και χωνεύει τα σκονισμένα δέντρα, το ξερό χώμα, τα υπερδραστήρια γεννητικά όργανα, τα σακουλιασμένα σώματα, την πόλη που αντηχεί στον εαυτό της, τα διαμερίσματα που είναι σαν μαυσωλεία, τα υγρά που ξεχύνονται και εξατμίζονται. Όλα επανέρχονται μέσα από το άλεσμα του χρόνου, ανασυντίθενται για να χαθούν και πάλι και ξανά σε μια αέναη ροή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η σεξουαλικότητα δεν αποτελεί απλά μια προσθετική διαδικασία που εδρεύει μέσα στο περιτύλιγμα της αταραξίας του χρόνου παρά αποκτά τα χαρακτηριστικά μιας δράσης που σε κάθε της έκφανση γίνεται ταυτόχρονα διαλεκτική κι ενόραση.

Στοιχεία βιβλίου:

ISBN: 9786185928476
Αριθμός σελίδων: 240
Διαστάσεις: 13Χ20,4
Τιμή: 14,84
Διορθώσεις: Χρήστος Κολτσίδας
Έτος έκδοσης: 2026
Είδος: Πεζογραφία

Δείγμα γραφής:

Φαγωνόταν η άσφαλτος, ο χρόνος πασπάτευε τα μετρήματά του με σκέψεις ακίνητες κι εικονογραφημένες κι έτσι πάντα κάτι αραίωνε από πάνω της. Ίσια λοιπόν τραβώ κι επιτήδεια, λεωφόρε, έλεγα από μέσα μου τρίβοντας με τ’ ακροδάχτυλα τις τσέπες μου. Πάνω κάτω. Το ίδιο ακριβώς δάκρυ έρρεε για να στεγνώσει ξανά και ξανά. Δεν αρκούσε καθόλου για το ξερό δέρμα που έτσι η σκιά του αρπαζόταν από αυτό το παιχνίδισμα, λέπταινε, και λειαινόταν. Συ δε άλας! Άλας μέσα από το τίποτα, στεγνό, αντιλήπτωρ μου ανάμεσα στις μαύρες ρίγες μιας νυχτερινής ζέβρας. Άκουγα με προσοχή κι όμως τίποτα δεν ακουγόταν, δεν λύγιζα καν τα γόνατα. Όλος ελθών εις όλα απήλθε. Πλησίασα κι άλλο. Πλησίασε! Κι όλο ίσια, ίσια και με τρυφεράδα τραβώ τ’ άπιαστο βάρος του κορμιού μου. Κι αυτό ας μην αργεί. Ας μην αργεί κι ετούτη η κηλίδα πάνω στις σημαδούρες της γαμψής σιωπής. Πέρα δώθε. Κι ελθών εσώθη κι επί τη ευκαιρία εζυγίσθη κιόλας, επίσημα και σκόπιμα. Ελάττωσα κι άλλο τα βήματα πάνω σ’ ένα κομμάτι γης μα, ακόμα κι έτσι, οι πάσσαλοι μιας σκιάς βαθιά σφηνωμένης στέριωναν για τα καλά την οικουμένη!