Κώστας Παπαθανασίου , O KANONAΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Έχεις ζήσει βαθιά

Ανάμεσα στη νύχτα και τη μέρα

ένιωσες το βάρος του χρόνου

κοιτώντας συνεχώς στο παράθυρο

τις ανεπαίσθητες αλλαγές

ενός ουρανού που έμαθες καλά

πως δεν μένει δικός σου…

Πως τα σύννεφα μόλις που

τα βλέπεις να κινούνται

επειδή είσαι εκεί

Όταν κάτι τελειώνει

μην περιμένεις καμιά ανταμοιβή

Έχεις αδειάσει

και ξέρεις πως πρέπει-

είναι ανάγκη να συνεχίσεις

γιατί έτσι είσαι

έτσι τα πράγματα θα κυλήσουν

καθώς κάποιοι κοιμούνται μακάρια

και τη ζωή τους

τη θεωρούν ανταμοιβή

γιατί όλοι τους χρωστούν

όλα τους υπηρετούν

Σε κάθε παιχνίδι

νομίζουν πως ένας

πρέπει να είναι

ο κερδισμένος

κι ίσως έτσι να’ ναι

στα μάτια

του καθενός