Η ποίηση του Βαγγέλη Μπριάνα έχει βαθιά εντοπιότητα- το νοτισμένο χώμα της Θεσσαλίας. Εδώ η γυμνότητα της πέτρας, του κρύου, οι πατρογονικές γεωργικές εργασίες αφήνουν την ισχυρή αίσθηση του απλού υλικού, με όλο του το σχήμα και τη θερμοκρασία του, όπως τη στιγμή που λούζεις τα χέρια σου με ζεστό γάλα που μόλις αρμέχτηκε ή κάνεις τα δάχτυλα σου τσουγκράνα στο έδαφος να νιώσεις την αντίσταση του και όλο το καφέ και το πράσινο που σου παραχώνει στα νύχια. Ο «Ντελάλης» είναι αδερφό βιβλίο των «Ορεινών» του Χρήστου Κολτσίδα, οπότε το τοπίο, σε όλη την υπαρξιακή του ενότητα, αγκαλιάζει το ανθρώπινο και τον εκάστοτε αναγνώστη με διακριτική δύναμη. Κι έτσι, παρόμοια με εμάς σαστισμένους μπροστά σε έναν μεγάλο κάμπο, το βιβλίο μας ψιθυρίζει τα ύψη των βουνών, τους πόνους της ιτιάς, τις ιστορίες της καρυδιάς και μας αφήνει στην δύσκολη προσπάθεια να νιώσουμε την μακρινή φύση και να ξαναγίνουμε ένα μαζί της -Νικόλας Κουτσοδόντης