Στην πρώτη του ποιητική συλλογή “Λέξεις από Λάσπη” ο Σπύρος Τσίκνας διερευνά τα όρια μεταξύ βιοκεντρικής και ανθρωποκεντρικής οπτικής και πώς αυτά αποτυπώνονται στην ποιητική γραφή. Επιχειρεί να πλέξει έναν ιστό κοινωνικών, περιβαλλοντικών και υπαρξιακών προβληματισμών. Στη συλλογή εμφανίζονται, δέντρα, φυτά, ρέματα, πλημμυροπαθείς, ερημοποιημένη ύπαιθρος, ο ουρανός, προσφυγοπούλες, ξεριζωμένοι ασπάλαθοι, παιδιά που πηγαίνουν σχολείο, καυγάδες στους δρόμους της πόλης, ολυμπιονίκες και χειριστές μη επανδρωμένων σκαφών. Με την πρωτοπρόσωπη αφήγηση να κυριαρχεί, ο συγγραφέας αποσκοπέι στη δημιουργία μιας δραματουργίας με συνοχή.