Ποιά είναι η εικόνα που μένει έστω γι’ αυτό το ένα δέκατο του δευτερολέπτου στο αισθητήριο της όρασης του ποιητή, ενώ έχει ήδη παρέλθει, ενώ είναι πια παρελθόν; Το «Μετείκασμα», η πρώτη ποιητική συλλογή του πρώην στελέχους του ΕΚΕΒΙ Σωκράτη Καμπουρόπουλου, ένα προϊόν μνημοτεχνικής επεξεργασίας εμπειριών της πραγματικότητας 35 συναπτών ετών, βρίθει εικόνων, κυρίως όμως πραγμάτων. Πρόκειται για έναν εξαιρετικά διαβασμένο και θεωρητικά καταρτισμένο συγγραφέα, που συχνά έμμεσα ή άμεσα θεματοποιεί ποιητικούς και αισθητικούς τρόπους και αρχές, όπως στο ποίημα «Έντεκα στάσεις», όπου συμπυκνώνεται η διδασκαλία του Γάλλου ποιητή Φρανσίς Πονζ, κατά την οποία ο ποιητής βλέπει μέσα από τα μάτια των ίδιων των πραγμάτων, αποδίδει την οπτική τους γωνία και τους χαρίζει αισθήματα. Θέλω να σε βλέπω να καίγεσαι πάνω μου. Μέχρι να καείς, θα έχω αρπάξει κι εγώ από κάτω σου, λέει το ένα κούτσουρο στο άλλο. Αυτή η σαρωτική φλόγα της επαφής των πραγμάτων αποδίδει τελικά την ίδια την σαρωτική επαφή των ανθρώπων, τη συγκλονιστική στιγμή που αφήνονται στη φλόγα τους να καούν. Σε πολλά σημεία η ισχυρή επίδραση του Ρίτσου δομεί έναν εσωτερικό χώρο, λιτό και μινιμαλιστικό, αλλά με έντονους συμβολισμούς. Πλακάκια, καθρέφτες, καρέκλες ασύμμετρα στον χώρο, έχουν έναν επίμονο αναδιπλασιασμό, μια διπλότητα που πάντα τα θέλει κοντά το ένα με το άλλο. Το ασύμμετρο των ανθρώπων αλλά και η ομοιογένεια δίνονται παραστατικά με έναν ήρεμο λυρικό τρόπο, μαζί με τη ροή του χρόνου, τον ουρανό, τον θάνατο, το μέλλον και το άγνωστο μετά, τελικά καθιστώντας το «Μετείκασμα» μια συλλογή για τα πιο ενδόμυχα υπαρξιακά μας ερωτήματα.

Νικόλας Κουτσοδόντης