γιατρός των δέντρων Τα χέρια του Stsyapan Latypau είναι θαυματουργά. Ανασταίνουν τα δέντρα που έχουν καταδικαστεί να κοπούν από τη ρίζα ή να καούν. Τον θαυμάζω· προστρέχει στους αρρώστους ή στους ετοιμοθάνατους ασθενείς του κάθε φορά που τον καλούν αγνοί συμπατριώτες Λευκορώσοι. Άραγε τι γλυκόλογα σκέφτεται για να τους κανακέψει; Πώς νανουρίζει τα πονεμένα μέλη και ναρκώνει τις φλεγμονές; Δεν θα δεις ποτέ τον γιατρό των δέντρων χωρίς τα εργαλεία του: σφήνες, γάντζους, βαρούλκα, ράβδους στήριξης ή αντιστήριξης, μα και τα πλέον απαραίτητα: τσεκούρια και πριόνια. Αφουγκράζεται τον νοσηρό φλοιό αφαιρεί τα πεθαμένα κύτταρα και αφού καθαρίσει επιμελώς το πύον καυτηριάζει τα αποστήματά του· με τις τομές του, άλλοτε επιφανειακές και άλλοτε βαθύτερες (δεν έχει σημασία) το οξυγόνο εισρέει ανάμεσα στις ίνες δίνει παράταση για λίγες ώρες ή και μέρες. Σήμερα, στο σιδερένιο του κελί και πριν ολοκληρωθεί η εξέταση των αδιάφθορων τάχα μαρτύρων ο Stsyapan καρφώνει αποφασιστικά στη βάση του λαιμού του το φτηνό στυλό. Όσο ο πρόεδρος του δικαστηρίου παρακαλά μην του πεθάνει άδοξα μέσα στην αίθουσα προτού το καθεστώς αποφασίσει αμετάκλητα την τύχη του ο Stsyapan θα κόψει και τις φλέβες του με την ίδια βαθιά αίσθηση καθήκοντος με την οποία ασκούσε μέχρι πρότινος το επάγγελμά του.