Η αίσθηση της κοινωνικής και πολιτικής ανομβρίας, το αδιέξοδο
και το ασφυκτικό της τωρινής συνθήκης, δίνει πάντοτε όμως το
περιθώριο για την σύνδεση των ανθρώπων, τον έρωτα, την
συνύπαρξη, με όσες δυσκολίες κι αν έχει αυτή. «Στην απέραντη
όχθη του θανάτου / που σαν με φιλάς δεν με νοιάζει αν θα πάω»,
λοιπόν, ο ερωτικός άλλος, όπου «άνθρωποι που σου λένε άργησες,
πόσο άργησες, / δέκα χρόνια πέρασαν σχεδόν / στο τέλος ήρθες»
είναι αυτός ο «άνθρωπος που κοιμάται /πιάνει στα χέρια του κλωστή
και ξεκινά να πλέκει / με το βαμβάκι σύννεφα / με θάλασσα αλάτι /
με άσπρο φως τις φίλες μου / μ’ εσένα τον θεό». Κι έτσι, η ποιητική
συλλογή αναβλύζει τόσο αγωνία, όσο και μια βαθιά ανθρωπινότητα
που τελικά δίνει το φως μέσα στο κυρίαρχο σκοτάδι και την πυξίδα
μέσα στην ομίχλη. -Νικόλας Κουτσοδόντης