25,00 € τιμή με ΦΠΑ
Οι Εκδόσεις Θράκα με ιδιαίτερη υπερηφάνεια παρουσιάζουν τα Άπαντα μιας από τις σημαντικότερες εν ζωή Ελληνίδες ποιήτριες, της Δήμητρας Χριστοδούλου. Η έκδοση παρουσιάζεται σε δύο τόμους (ο πρώτος τόμος αποτελείται από 648 σελίδες και ο δεύτερος από 472) και περιλαμβάνει το σύνολο της ποιητικής της παραγωγής. Η εκδοτική αυτή προσπάθεια στοχεύει στο να φωτίσει εκ νέου διαχρονικά ποιήματα, καρπό της εκπληκτικής και μοναδικής ποιητικής διαδρομής της Χριστοδούλου.
“Η Δήμητρα Χριστοδούλου, γεννημένη το 1953, με λογοτεχνικές απαρχές ριζωμένες στην αρχαιοελληνική ποιητική, δραματουργική και λατρευτική παράδοση, νεαρή ακόμα συνοδοιπόρησε με τον πυρήνα των ποιητών του ’70. (…) Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά την πρώτη της εκδοτική είσοδο, αποτελεί μια από τις δυο-τρεις σταθερά ευδιάκριτες γυναικείες ποιητικές φωνές στα ελληνικά γράμματα. Αν μετασχηματίστηκε κάπως μέσα στην πεντηκονταετία η λογοτεχνική ομιλία της, ξεκινώντας από έναν λόγο εύπλαστο και λυρικό, περνώντας σε συνθέσεις έντονα συνειρμικές και πυκνές στη διατύπωσή τους, και καταλήγοντας, εν είδει κύκλου, σε ποιητικές αφηγήσεις αρθρωμένες με αρχή, μέση και τέλος, αλλά πάντοτε με στοχαστικό βάθος και βάρος, η διαδρομή αυτή δεν έθιξε τις πεποιθήσεις της για το νόημα του χρόνου, για τις συναιρέσεις των φαινομένων της ζωής, για τον συμβολισμό του αίματος, του αιθέρα, του νερού, της γης και την έννοια του φυσικού κύκλου. Μπορεί, στην εφηβεία της, να συνέπεσε χρονικά με την πολιτική και ηθική μεταβολή του 1974, ή να παρακινήθηκε από το πνεύμα μεταπολίτευσης, αλλά —το έχουμε πει αναρίθμητες φορές— η ιδιοσυστασία, η καλλιέργεια, η παιδεία, ο τρόπος να ανταποκρίνεται ο κάθε ποιητής ή ο πεζογράφος στην κλήση της τέχνης, συντάσσοντας τη δική του φωνή, τον καθιστά όχι περισσότερο ή λιγότερο άξιο, αλλά πάντως μοναδικό”.
-Αλέξης Ζήρας
Δεξιώσεις Έντρομη χτύπησε την πόρτα μου η νύχτα Σαν να την κυνηγούσαν ληστές. Δεν είχα λόγο να αρνηθώ καταφύγιο Σ’ ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα. Μπήκε. Ξημέρωσε έξω βίαια Μ’ ένα άσπρο φως χειρουργείου. Έτσι διδάχτηκα να δεξιώνομαι το τέλος. Ως μια συνύπαρξη, ως πράξη καλοσύνης Προς μια κυνηγημένη γυναίκα. Στέκει στην άκρη της ζωής που μου μένει Τυλιγμένη στα βαριά της παπλώματα. Δεν απαιτεί, δεν καταγγέλλει, δεν ομολογεί. Πιο συχνά δέχεται από τα χέρια μου Αντί τροφής ένα μπουκέτο μαργαρίτες. Όταν πλένω τα τζάμια μου τις βρίσκω Σχεδιασμένες από την άχνα της πνοής. Εκείνα αστράφτουν, η γυναίκα χαίρεται, Εγώ, όπως είναι λογικό, σωπαίνω. Χιονισμένη από σφαγή κι επιστήμη Η πόλη έξω συνεχίζει να αναπτύσσεται. Τρίζει η μεσοτοιχία ανεπαίσθητα Σαν τα οστά παιδιού που μεγαλώνει Χωρίς δικαίωμα στον θρήνο της αγάπης Χωρίς ελπίδα σε σκοτάδι αγκαλιάς.