14ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης: Christian Sinicco
14ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης: Christian Sinicco
Το πρόγραμμα «Μεταφράζοντας τη Θεσσαλία: Ποίηση, Τοπίο, Εικαστικός Διάλογος» είναι μια συνεργασία της ΑΜΚΕ Θράκα και της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού του Δήμου Λαρισαίων που συνδέει δύο διεθνή έργα (Ulysses’ Shelter – Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης) γύρω από έναν κοινό κεντρικό θεματικό άξονα. Συνδέει την ποίηση, τη μετάφραση, τις λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές διαμονές (residencies), τις εικαστικές τέχνες και την εκδοτική δραστηριότητα.
Το «Μεταφράζοντας τη Θεσσαλία» είναι ο κοινός θεματικός άξονας του Ulysses’ Shelter και του Πανθεσσαλικού Φεστιβάλ Ποίησης το 2026: τόσο οι φιλοξενούμενοι δημιουργοί του Ulysses’ Shelter, όσο και οι συμμετέχοντες του Πανθεσσαλικού Φεστιβάλ Ποίησης που δεν αποτελούν μέρος του προγράμματος Ulysses’ Shelter, θα συμμετάσχουν στις δράσεις που σχετίζονται με το θέμα, σε έναν από κοινού εορτασμό του Θεσσαλικού τόπου, του πολιτισμού, της φύσης και της ιστορίας του.
Το Πανθεσσαλικο Φεστιβάλ Ποίησης είναι ένα πενθήμερο διεθνές Φεστιβάλ που πραγματοποιείται στη Λάρισα, τον Βόλο (Μακρινίτσα), τα Τρίκαλα, την Καρδίτσα (Φυλακτή) και την Αθήνα. Διοργανώνεται από την Αντιδημαρχία Πολιτισμού του Δήμου Λαρισαίων και την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Θράκα, στο πλαίσιο έργου του ΕΣΠΑ της Περιφέρειας Θεσσαλίας με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 14ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης θα πραγματοποιηθεί από 24 έως 28 Αυγούστου, με εκδηλώσεις σε διαφορετικές πόλεις της Θεσσαλίας, προφεστιβαλικές εκδηλώσεις σε Αθήνα και Μακρινίτσα στις 24 Αυγούστου, καθώς και μια μεταφεστιβαλική εκδήλωση στις 2 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα.
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ περιλαμβάνει ποιητικές αναγνώσεις από περισσότερους από 70 Έλληνες και διεθνείς ποιητές, ζωντανές μουσικές εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, εκδοτικό πρόγραμμα, την απονομή των Βραβείων Θράκα και των Βραβείων Μάκη Λαχανά, αλλά και την εικαστική έκθεση σε επιμέλεια της Αντιγόνης Καψάλη.
Το Ulysses’ Shelter είναι ένα διεθνές πρόγραμμα που αναπτύσσει ένα ευρωπαϊκό δίκτυο φιλοξενίας και λογοτεχνικών ανταλλαγών για νέους συγγραφείς πεζογραφίας και ποίησης, καθώς και για λογοτεχνικούς μεταφραστές. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει φιλοξενίες ποιητών και καλλιτεχνών, εργαστήρια, περφόρμανς και μια εικαστική έκθεση.
Το «Μεταφράζοντας τη Θεσσαλία» υλοποιείται με τη συγχρηματοδότηση από το πρόγραμμα ΘΕΣΣΑΛΙΑ (ΕΣΠΑ 2021-27) της Περιφέρειας Θεσσαλίας με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, καθώς και με την υποστήριξη της Αντιδημαρχίας Παιδείας του Δήμου Λαρισαίων, της Πρεσβείας της Ισπανίας στην Ελλάδα, του Εθνικού Συμβουλίου Τεχνών της Σιγκαπούρης και του Βραβείου της Εταιρείας Συγγραφέων του Ηνωμένου Βασιλείου (SoA). Υποστηρίζεται, επίσης, από τον Δήμο Τρικκαίων και τον Δήμο Λίμνης Πλαστήρα. Yλοποιείται σε συνεργασία με τον Κύκλο Ποιητών, το Literature Across Frontiers, το Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας, την πινακοθήκη PArCo-By the River και το Zatopek book café. Τοπικοί χορηγοί είναι ο Ερμής και το βιβλιοπωλείο Καλτσάς, ενώ η επικοινωνιακή υποστήριξη παρέχεται από το Bookpress.gr.
Ο Ιταλός ποιητής Christian Sinicco θα συμμετάσχει φέτος στο πρόγραμμα «Μεταφράζοντας τη Θεσσαλία: Ποίηση, Τοπίο, Εικαστικός Διάλογος».
Εδώ σας παρουσιάζουμε μια επιλογή ποιημάτων του σε μετάφραση του Σωτήρη Παστάκα.
η βιογραφία μας
ETNAM · VELΘINAL · ETNAM · AISUNAL · ΘUNXERŚ
έπειτα για τους ανθρώπινους, έπειτα για τους θείους νόμους
— Liber linteus Zagrabiensis (Λινό Βιβλίο του Ζάγκρεμπ)
σε αυτή την απόσταση είμαι σαν τον Οδυσσέα,
γυμνός και καρφωμένος στο κατάρτι, δίχως μυαλό για τη μουσική,
που δεν μπορεί να πάψει να κραυγάζει για τη γλυκύτητά σου
που διαπερνά το δέρμα, το ρεύμα που χτυπά πάνω στον τόμο του παρελθόντος
πάνω στα ερείπια των αρένων, σε μια παράλυση
στιγμών που δεν υπάρχουν πια, με τα δικά μας άκρα,
τα μισοειδωμένα αστέρια και τα σώματα
το περιεχόμενο αυτού του σαρκοφάγου είναι μια πόρτα ξεριζωμένη,
ο ήλιος βγαίνει από τον λευκό ουρανό των Ετρούσκων
και η βιογραφία μας γλιστρά επ’ άπειρον·
τα αβαθή νησιά κοιτάζουν το κοίλο πλοίο,
το τετράγωνο πανί, έρχονται όλο και πιο κοντά:
είναι μια γλώσσα, η ακοή είναι ανθεκτική
εδώ όρθιος, ανάμεσα σε δύο τέλη
που δεν έχουν τελειωμό
Παράθεμα
όποιος παρέθεσε τη δική μας οδύσσεια – εμείς δεν το ξέραμε
πως στην πραγματικότητα το νησί θα μπορούσε να υπάρχει,
καθώς βυθιζόμασταν στο ρεύμα – δεν φαντάστηκε το
πανύψηλο ακρωτήρι, τη σπηλιά του ήρωα σχεδόν εντελώς γκρεμισμένη,
τον αρχαιολόγο με τον τρίποδα
και τον γαμήλιο βωμό. Το αγαπημένο Παλάτι, που στο περίπου είχε υπάρξει η αρχή
κάθε ονείρου, έτσι κατεστραμμένο, μπορούσες να το διακρίνεις από τη διπλή σκάλα
σκαλισμένη από τη δική μας θέληση για ύπαρξη,
από την παρουσία, ξανά ανάμεσα σε τούτες τις πέτρες, της ευτυχισμένης φωνής
εκεί όπου χτίστηκε το δωμάτιο, εκεί όπου σε λίγο,
και ξαφνικά, δεν θα είμαστε πια
Κένταυροι
είμαστε εγώ κι εσύ που κατεβήκαμε στην παραλία:
το νερό απογυμνώνει
και κολυμπάμε στην τέταρτη ακτή των κενταύρων·
εκεί όπου κυλιόμαστε
ο ήχος των κωπηλατών στον ορίζοντα
είναι ο ίδιος με των δελφινιών
με τα μάτια μες στο φως.
Στις λέξεις
εμείς είμαστε ενός άλλου είδους
Στη μνήμη
όλα αυτά είναι σε ένα βιβλίο, η Ρώμη
απεικονίζεται από τους κήπους της
κι από εμάς ξαπλωμένους στο γρασίδι
της Βίλα Τορλόνια. Βλέπω μια θάλασσα
από νέους που, στη δημοκρατία
του κόσμου, δεν ζήτησαν
να βαδίσουν προς μια γενοκτονία.
Οι σφαίρες μυρίζουν ηλεκτρικό βερνίκι
στον δυτικό αέρα, κάτω από τα πεύκα. Μοναδική
μεγάλη διαδήλωση
αύριο, μόλις 500 ναυτικά μίλια μακριά,
και θα είναι έτσι την 1η Οκτωβρίου όταν ο στολίσκος
θα δεχτεί ρεσάλτο. Ανοίγω το βιβλίο
κοιτάζοντας το πρόσωπό σου, η ομορφιά
γίνεται μια σερπαντίνα
ενάντια σε τούτες τις εύθραυστες και βίαιες μέρες.
Τέλος της περιφοράς
μπαίνουμε σε ένα μικρό νεκροταφείο και σκέφτομαι σε μια γλώσσα;
που δεν είναι δική μου λέξεις που μοιάζουν σκληρές σαν τα κηρύγματα
του παπά: παίζουν έναν ρόλο που επαναλαμβάνεται σε απόλυτη αμνησία
ύστερα φτάνουμε στα Κύριε ελέησον, Χριστέ ελέησον, κλεισμένοι από τούτο το τείχος
ανδρών και γυναικών που κατέβηκαν από την κορυφή του χωριού και από το εκκλησάκι
ονειρεύομαι μια μεγάλη περιφορά που θα καλεί την Ευρώπη, όταν χτυπά
ένα σήμαντρο, ο παπάς τραβά το τεντωμένο του σκοινί ξανά και ξανά,
και συνεχίζει με μια προσευχή, άτονη τούτη τη φορά –
στο μεταξύ η παλίρροια αιματοκυλίζει τη Μεσόγειο
σαν αορτή σπρώχνει το αίμα του Χριστού ανάμεσα σε όλες τις πρωτεύουσες
και για μια στιγμή πιστεύω πως η δέηση θα κρατήσει όλο το πρωί – καρφώνοντας το βλέμμα
στις πέτρινες πλάκες και τα λουλούδια τυλιγμένα σ’ εφημερίδες
χωριζόμαστε σαν ένα ενιαίο σώμα ανάμεσα στους τάφους, κι εγώ δεν ξέρω πια να προσεύχομαι:
για μερικούς είναι ένα μονοπάτι γνώσης, για άλλους μόνο ελπίδας
και το νεκροταφείο είναι τόσο γεμάτο που δεν βρίσκεις μια γωνιά για ν’ αγαπήσεις
Ο Κρίστιαν Σινίκο (Christian Sinicco) γεννήθηκε στην Τεργέστη το 1975. Αρχισυντάκτης του Fucine Mute, ενός από τα πρώτα ιταλικά multimedia περιοδικά, ίδρυσε και διηύθυνε το LIPS (Ιταλική Λίγκα Poetry Slam) και τον ιστότοπο Poesiadelnostrotempo.it. أشرف على مشروع Ανθολογίας της νέας διαλεκτικής ποίησης L’Italia a Pezzi. Antologia dei poeti in dialetto e in altre lingue minoritarie (1950-2013) (Gwynplaine 2014). Έχει δημοσιεύσει ποιήματα σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους, καθώς και στις προσωπικές του συλλογές Archeologie del desiderio (Il Bulino 2026, μαζί με την Elisa Donzelli), Ballate di Lagosta (Donzelli editore 2022), Alter (Vydia editore 2019) και Passando per ΝΕΟ York (LietoColle 2005). Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αλβανικά, λευκορωσικά, καταλανικά, κροατικά, ολλανδικά, αγγλικά, γερμανικά, ελληνικά, λετονικά, ρουμανικά, σλοβακικά, σλοβενικά, ισπανικά και τουρκικά. Είναι συνδιευθυντής του περιοδικού poetipost68.it και Πρόεδρος του Βραβείου Ράινερ Μαρία Ρίλκε (Rainer Maria Rilke Award) στο Ντουίνο.
