Αν σκεφτούμε πως ιμπρεσάριος είναι ένας θεατρικός ή καλλιτεχνικός επιχειρηματίας, το ποιητικό υποκείμενο εποπτεύει τα ανθρώπινα πράγματα, αυτά τα αλλόκοτα καθημερινά, τα τραγικά ή τα αστεία που μας συνιστούν, και τα αποδίδει με άξια αφηγηματικότητα, ειρωνεία και με οξυδερκή αναλυτική διάθεση, σε ένα σύνολο όμορφων ποιητικών δημιουργιών. Διασχίζοντας τα καλλιτεχνικά έργα, από τις τρεις λουόμενες του Πικάσο ως το bohemian rhapsody των Queen, από τον Πουτσίνι ως την κυρία χρυσάνθεμο του Πιερ Λοτί, εμπλέκει τον αναγνώστη σε μια στάση, μια περιγραφή της δραματικής συχνά επίδρασης της τέχνης στην ζωή, αυτό το αλλόκοτο της τέχνης που αναμιγνύεται με το αλλόκοτο της ζωής. Τα έργα κάποτε σε διαμελίζουν, άλλοτε ακούγονται πριν σφηνωθείς στο κράσπεδο, αλλά συχνά, δια μέσω και του κινηματογράφου των αρχών της δεκαετίας του ενενήντα (Μαθήματα πιάνου, Η σιωπή των αμνών), γράφει και για τον αρχέγονο άγριο πόθο, την ηδονή της σάρκας που διασαλεύει τον καθωσπρεπισμό, την εξουσία. Με ποικιλία θεματική, έντονη διακειμενικότητα και διακριτικές αλλά παρούσες καταφυγές στο όνειρο και το φανταστικό, το παιχνιδιάρικο, η Ελευθερία Τσίτσα δίνει ένα πλούσιο και μελετημένο ποιητικό έργο για πολλές αναγνώσεις.– Νικόλας Κουτσοδόντης