Οι ποιήτριες της γενιάς μου // αγαπούν / τις ποιήτριες της γενιάς μου // (και αυτή είναι) // μια συλλογικότητα // ακραία // πανέμορφη // (μα) και αδιαπέραστη // πώς να σ’ το πω // μια κατάσταση αγεφύρωτη // (προγραμματικά) («6») (…) Αν και ο Χρήστος Διαμαντής σταμάτησε, εσκεμμένα, στα μισά του δρόμου προς μια δική του ποιητική, διακρίνονται, εδώ, τα καταστατικά στοιχεία μιας ολοκληρωμένης τέχνης. Το κυριότερο –στο πρώτο από τα δύο μέρη του βιβλίου, αφού το δεύτερο προσέχει, αποκλειστικά, στη γυναίκα και στην κόρη του ποιητή– είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος συλλογικής ομιλίας. Η φωνή, δηλαδή, που εγγράφεται στα ποιήματα εκφράζει ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων, πράγμα το οποίο συναντάται σπάνια, τόσο στις προθέσεις όσο και στις επιτεύξεις των σημερινών, ιδίως των νέων, ομοτέχνων. -Παναγιώτης Βούζης