«Ἡ ἐμπειρία διδάσκει ὅτι ὁ κάθε πόλεμος ἀποτελεῖται ἀπὸ δέκα τοῖς ἑκατὸ μόνο δράση καὶ ἐνεννήντα τοῖς ἑκατὸ παθητικὴ ὀδύνη.» Άρθουρ Καίστλερ, Ισπανική διαθήκη, Κάκτος 1975 ΘΑΛΑΣΣΟΤΑΡΑΧΗ Είχες να ετοιμάσεις αποσκευές για τον γύρο του κόσμου. Σήκωσες όλο το σπίτι – κορνίζες, αμύγδαλα κι όλο το βάρος της ευθύνης. Περπατήσαμε μαζί την προκυμαία. Διένυσα αργά, κατανυκτικά τον προθάλαμο. Βιαζόσουν να φτάσεις στο τέρμα– στη δική σου ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος. Δεν σε έπαιρνε ο χρόνος. Δεν με έπαιρναν οι λέξεις. Κι είπε να πιάσει μια μπόρα μέσα μου, έτσι όπως βούτηξες με τη βαλίτσα μέσα σου μαζί. Ούτε που γύρισες να με κοιτάξεις. Έτσι κι αλλιώς το γνώριζα, μου το ’χες πει πολλές φορές υπό άλλες διατάξεις: από εδώ μέχρι την άλλη όψη να κολυμπάμε μένουμε μονάχοι μονάχοι