Αποδομώντας το όριο μεταξύ έρωτα και θανάτου, το ποιητικό
υποκείμενο διερευνά τη σαρκική υπόσταση του ανθρώπινου νου,
αξιοποιώντας τη συμβολική διάσταση πολλών βιολογικών
παραγόντων και με τον τρόπο αυτό, το «Ο Ιονέσκο παραφυλάει
στην πόρτα Ιανουάλις» καταφάσκει θετικά στη ζωή και τα
ανθρώπινα συναισθήματα, ενόσω με τον δυνατό, βαθύ, ελεύθερο
και επιδραστικό του τρόπο ομοιάζει με μια αμφίθυμη επιθυμία να
επιφέρει την αθανασία στην ζωή που λατρεύεται τόσο δυναμικά,
ενόσω ταυτόχρονα την καταστρέφει, όπως ακριβώς ένα ερωτικό
υποκείμενο γίνεται αθάνατο όταν το καταπίνει ο αγαπημένος άλλος,
το ερωτικό αντικείμενο του πόθου.