Έφτασε η στιγμή να αποκόψω τον ομφάλιο λώρο ενός βιβλίου που επί μήνες με κρατούσε νεκροζώντανο, άλλοτε το έγραφα κι άλλοτε με έγραφε αυτό. Το «Κινητό Ταραντούλα» εγκαταλείπει τις αράχνες ενός συρταριού για να δοκιμάσει τη βαρύτητα και την ελαφρότητα του κόσμου, την ασφάλεια της ανασφάλειας, την περιπέτεια της έκθεσης. Ήρθε η ώρα να βγάλει πόδια, να υφάνει τον δικό του ιστό και να παγιδεύσει ανθρώπους μέσα από πολυμορφικές οθόνες, φορτίζοντας φιλτραρισμένα βλέμματα, χάνοντας σήματα σύνδεσης, απογειωμένο στην άσφαλτο.

Από σήμερα το αφήνω να κυκλοφορήσει ασυνόδευτο. Δεν θα το κυνηγήσω ούτε θα του ζητήσω να κοιτάξει πίσω. Τα βιβλία, όταν ωριμάσουν, δεν χρειάζονται κηδεμόνες. Εύχομαι να αποσυνδεθεί από τη δική μου εμμονή και να διεισδύσει στις μικρές ή μεγάλες εμμονές ενός δικτύου αναγνωστών, να τσαλακωθεί, να σχολιαστεί, να αγαπηθεί, να παρεξηγηθεί, γιατί μόνο τότε παύει να είναι χειρόγραφο και ενσαρκώνεται ζωή.

Κι αν κάποτε επιστρέψει στα χέρια μου, θα το πράξει μεταλλαγμένο από τα δικά σας δάχτυλα. Κι αν δεν επιστρέψει ποτέ, ίσως να έχει επιτέλους κατορθώσει το πιο περίπλοκο: ν’ ανήκει σε όσους αντέχουν να το διαβάσουν πραγματικά.

-Παύλος Ανδρέου