Γιώργος Κοζίας, Εξάγγελος, Περισπωμένη, Αθήνα, 2021

ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΟ

Ηλιοτρόπια εκρήγνυνται
τα τύμπανα σείονται πάλι
το μαχαίρι υψώνεται
το χέρι λάμπει
Σύντροφέ μου
μονότονε άνθρωπε που δεν
περιμένεις Τίποτε…
Ο κόσμος
δεν ήταν εκείνο που νομίζαμε
Θάνατος επί πιστώσει
Αυτό είναι όλο

Συήνη, Τροπικός του Καρκίνου
σε μια έρημο αδιάφορων άστρων
βαδίζοντας
πέφτοντας
βαδίζοντας
Μια μέρα λεγεωνάριοι
για πάντα λεγεωνάριοι
υψώνοντας σημαίες στο χάος

XΡΩΣΤΑΜΕ… ΣΩΜΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ.

ΤΟ ΑΝΑΠΟΔΡΑΣΤΟ

Κάθε Ελλήσποντος έχει τον Ξέρξη του
κάθε στρατιώτης την Περσία του

Τι Σκάμανδρος, τι Καραμεντερές
στ’ αφανισμένο τούτο παρόν
πάνω νερά, άγρια νερά και
στο βυθό να σέρνεται
δέντρο γυμνό το μέλλον

Φέρνοντας σκλαβιά κι υποταγή
ίδιο ποτάμι σκοτεινό
το Αναπόδραστο
σαν μαύρη τρύπα της Καλκούτας

Κι αν ποθείς σε άλλον
γενναίο κόσμο να βρεθείς
μέσα στις ζωτικές αναλαμπές
στους νεοφώτιστους αγγέλους

Τι Σκάμανδρος, τι Καραμεντερές
Όταν το Αναπόδραστο
το τρομερό επίμονα σου γνέφει
Τούτο εστί το χρέος, μην παραδίδεσαι!