Τα συντρίμμια και η αναστήλωσή τους είναι ένα εκτενές δοκίμιο, ή, αλλιώς, μια κριτική μονογραφία, εστιασμένη στις αναζητήσεις και στην τέχνη της ποιήτριας, δοκιμιογράφου και μεταφράστριας Λύντιας Στεφάνου (1927-2013). Ο τίτλος απηχεί, όμως, και την αγωνία της πολιτισμικής και πολιτικής ανάταξης που είχε κυριεύσει πολλούς συνομήλικους με εκείνην, συγγραφείς και λογίους, στα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ανάμεσά τους, η Στεφάνου ήταν η αξιολογότερη (μαζί με την Νόρα Αναγνωστάκη και την Ελένη Βακαλό) ΄ ίσως μάλιστα, από μια ορισμένη άποψη, ήταν η πιο ολοκληρωμένη γυναικεία παρουσία στη λογοτεχνία μας η οποία είχε αρχίσει να γράφεται τότε. Εκτός από τη πρώιμη ικανότητά της να επιλέγει και να επικοινωνεί με τους σημαντικότερους σταθμούς της μοντέρνας μεταπολεμικής τέχνης- μετέφρασε Τ.Σ.`Ελιοτ και Ντύλαν Τόμας- υπήρξε στις δεκαετίες που ακολούθησαν θαρραλέα, ευαίσθητη, διαυγής ως προς την έκφρασή της και με οξύτατο νου. Απέφυγε όμως σταθερά την αυτοπροβολή της και, πάντως, θέλησε με τα ποιητικά και τα κριτικά της κείμενα να θυμίσει ότι η τέχνη εκτός των άλλων μπορεί να κάνει ουσιαστικότερο το ηθικό νόημα της ζωής. Και επίσης να προβάλλει την αίσθηση της αλληλεγγυότητας στον κλονισμένο από τις εμπειρίες των ολοκληρωτισμών και τις μνήμες των στρατοπέδων ηττημένο άνθρωπο του 20ού αιώνα