Ένα μικρό το δέμας βιβλιαράκι, του οποίου το μέγεθος μου επέτρεψε να το πάρω μαζί μου στο μετρό για να το διαβάζω στα ατέρμονα πήγαινε-έλα από και προς τη δουλειά μου, με έκανε να μην πιστεύω στα μάτια μου – ιδίως όταν ανακάλυψα ποιος το έχει γράψει: ένα πολύ νέο παιδί που δεν πρέπει να έχει πατήσει ούτε τα τριάντα. Ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει όταν ανοίγεις ένα βιβλίο, πόσω δε μάλλον όταν σου είναι άγνωστος ο συγγραφέας. Διαβάζοντας τα πρώτα ποιήματα λοιπόν, ένιωσα ανακούφιση, κατόπιν μια άκρατη αίσθηση αισιοδοξίας ότι η μέρα μου θα πήγαινε καλά (άσχετο αν η μέρα μου εντέλει αποδείχτηκε σκέτη καταστροφή) και, τέλος, απέραντο θαυμασμό. Ο Άρης Φίλιππας γράφει άριστα, γιατί γράφει με την ανάγκη να είναι αυθεντικός – μια ανάγκη που δεν προδίδει σε καμία σελίδα του βιβλίου του – Χριστίνα Λιναρδάκη