Στο «Το υλικό δεν ευθύνεται μα της πτώσης το ύψος» η Αλίκη Καμπέρη φτιάχνει ένα μινιμαλιστικό σύμπαν εξαιρετικής αφαιρετικότητας και απλότητας που θυμίζει την ποίηση του Γουίλιαμ Κάρλος Γουίλιαμς, καθώς και το ύφος του λογοτεχνικού κινήματος του Εικονισμού (imagism). Μέσα στο ποιητικό περιβάλλον του βιβλίου το ποιητικό υποκείμενο περιγράφει μικρές εικόνες αναδεικνύοντας την συναισθηματική τους ουσία. Με τους στίχους της συχνά αντιμετωπίζει τον πόνο της εγκατάλειψης ως ράγισμα – όπως δηλαδή κατά την ιαπωνική τέχνη κιντσούγκι μετατρέπονται τα σπασμένα αντικείμενα σε στολίδια, οι ρωγμές σε προτερήματα, έτσι κι ευρύτερα διδασκόμαστε το πως οι πληγές μας μας κάνουν ανθεκτικότερες/ους. Οι εικόνες ενός συμβάντος σε ταμείο, ενός ρούχου κρεμασμένου, ενός τατουάζ ανοίγουν μπροστά μας έναν κόσμο διακριτικό αλλά συναισθηματικά και νοηματικά μεστό. Ένα σύμπαν ωρίμανσης, ταξιδιού και αυτογνωσίας για το ποιητικό υποκείμενο και τον αναγνώστη, όπου υπάρχει συχνά η παραδοχή της ήττας στον έρωτα, η σύγχρονη τεχνολογική μοναχική πραγματικότητα και ακόμα ένας σαφής, δυνατός και πολύτιμος πολιτικός σχολιασμός. Το βιβλίο της Καμπέρη επαναφέρει τον μοντερνιστικό λόγο όπως ακριβώς είναι, καθημερινός και επείγων, συναισθηματικά και νοηματικά επεξεργασμένος ώστε να συγκινεί βαθιά τον αναγνώστη.

Νικόλας Κουτσοδόντης