10,60 € τιμή με ΦΠΑ
Τα συντρίμμια και η αναστήλωσή τους είναι ένα εκτενές δοκίμιο, ή, αλλιώς, μια κριτική μονογραφία, εστιασμένη στις αναζητήσεις και στην τέχνη της ποιήτριας, δοκιμιογράφου και μεταφράστριας Λύντιας Στεφάνου (1927-2013). Ο τίτλος απηχεί, όμως, και την αγωνία της πολιτισμικής και πολιτικής ανάταξης που είχε κυριεύσει πολλούς συνομήλικους με εκείνην, συγγραφείς και λογίους, στα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ανάμεσά τους, η Στεφάνου ήταν η αξιολογότερη (μαζί με την Νόρα Αναγνωστάκη και την Ελένη Βακαλό) ΄ ίσως μάλιστα, από μια ορισμένη άποψη, ήταν η πιο ολοκληρωμένη γυναικεία παρουσία στη λογοτεχνία μας η οποία είχε αρχίσει να γράφεται τότε. Εκτός από τη πρώιμη ικανότητά της να επιλέγει και να επικοινωνεί με τους σημαντικότερους σταθμούς της μοντέρνας μεταπολεμικής τέχνης- μετέφρασε Τ.Σ.`Ελιοτ και Ντύλαν Τόμας- υπήρξε στις δεκαετίες που ακολούθησαν θαρραλέα, ευαίσθητη, διαυγής ως προς την έκφρασή της και με οξύτατο νου. Απέφυγε όμως σταθερά την αυτοπροβολή της και, πάντως, θέλησε με τα ποιητικά και τα κριτικά της κείμενα να θυμίσει ότι η τέχνη εκτός των άλλων μπορεί να κάνει ουσιαστικότερο το ηθικό νόημα της ζωής. Και επίσης να προβάλλει την αίσθηση της αλληλεγγυότητας στον κλονισμένο από τις εμπειρίες των ολοκληρωτισμών και τις μνήμες των στρατοπέδων ηττημένο άνθρωπο του 20ού αιώνα
Α. Σ. Ζ. ΛΥΝΤΙΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ Libertad εις μνήμην I Πάνω στο δέρμα του, γεύση πριν απ’ τον σπαραγμό της σάρκας. Γεύση του φόνου που έλιωνε τα μάτια μες στην φαρμακωμένη θάλασσα. Απόσταση καμιά, ουδ’ όση η κίνηση των πιο μικρών ρολογιών που μυρμηγκιάζει τους κροτάφους. Μέθη του μελισσόχορτου ή του ρόδου, τόσο κοντινή καθώς βροντή που διώχνει την ακτίνα του κύκλου της προς το κέντρο βαθύτερα από βλέμμα που επιστρέφει χτυπημένο σε βράχους κοφτερούς της σελήνης. Και πάλι, θάλασσα· Τα δόντια ορθάνοιχτα της μέδουσας που καταστρέφει τον καιρό ποτίζοντας τους πλοκάμους της υγρό θυμίαμα του μεσονυχτίου. Κι ας πήγε πιο μακριά απ’ τον ήλιο –τ’ απόγιομα όταν κατέβαινε σκάλες νησιών, σκορπίζοντας τα χρώματα ένα γύρο, βάρκες, καλαμιές, κορίτσια που για μια στιγμή βρήκαν την παρθενιά τους, χαμομήλια κρατώντας την αναπνοή τους μες στον άνεμο– κι ας πήγε πιο βαθιά απ’ τον ήλιο στις σάρκες του ορίζοντα. Εύφλεκτο χιόνι· ναρκοπέδιο του τρόμου να καταπίνει τις σοδειές από τη θημωνιά στο μύλο, από τη βλάστηση του χαλκού ως την κατάλυση του υδρογόνου, δόκανο φράγμα επουράνιο μες στη γης, μέσα στο δέρμα του δόντια ορθάνοιχτα του φόνου. («Ανέκδοτα ποιήματα 1950-1958») Αριθμός σελίδων: 160 Διαστάσεις: 19*12 Τιμή: 10.60 Έτος έκδοσης: 2022