Η ανάγκη για συλλογικότητα, αγάπη, αυθεντική σύνδεση, ένα
ηλιοβασίλεμα, μια συγκινητική φιλία βρίσκονται στον πυρήνα της
ποιητικής πρότασης της Παναγοπούλου, καθώς και οι σκέψεις της για
την ποίηση, όπου την αντιλαμβάνεται σαν «Οικονομία απαραίτητη
στη σπατάλη της ύπαρξης». Και πράγματι, μέσα σε τόση σπατάλη, η
συμπύκνωση των ποιημάτων, η ευρύτητα που μπορεί να κρύβει μια
καλά τοποθετημένη, συναισθηματικά νοτισμένη και καίρια λέξη,
μοιάζει μια νίκη που τόσο την έχουμε χρεία, μια ελπίδα και μια προσμονή
σε ένα καλύτερο αύριο, ζεστά ανθρωπινότερο και πληρέστερο. Μοιάζει,
μέσω της ποίησης, να εξοικονομούμε δυνάμεις και να παίρνουμε κιόλας,
ώστε να μπορέσουμε να είμαστε λιγότερο επώδυνοι στους γύρω μας και άρα ευτυχέστεροι. Και αυτό είναι μικρές, μικρούλες νίκες μπροστά στον πανδαμάτορα χρόνο. -Νικόλας Κουτσοδόντης