Στη δεύτερη ποιητική της συλλογή «μαζιμόνες», η Χρηστίνα Καλλιρρόη Γαρμπή εξετάζει ζητήματα σχεσιακότητας των θηλυκών υποκειμένων, το οικείο, αυτό το παράδοξα περίπλοκο και αντιφατικό της συνύπαρξης των ανθρώπων, κυρίως ερωτικής. Αναφέρει: «Να γίνω /πέτρα /ακίνητη/ πάνω σε κάτι που κινείται». Αυτό που κινείται είναι το καθημερινό, η συνεχόμενη και διαρκής κίνηση της κοινωνίας. Το ποιητικό υποκείμενο περιγράφει τον χώρο της συνύπαρξης, κυρίως εσωτερικό, το σπίτι όπου τα πλάσματα της αφήγησης ζουν την κοινή ζωή τους, αλλά και την νέα οικογενειακότητα μεταξύ ομόφυλων γυναικών, κι εδώ κυριαρχεί, θα λέγαμε, η συχνά αναφερθείσα στα ποιήματα συνθήκη του ήρεμου. Αυτή η οικογενειακότητα συνιστά ταυτόχρονα μια ριζοσπαστική αμφισβήτηση των κυρίαρχων βεβαιοτήτων και κοινωνικών μοντέλων, «Κι όσο για την Ακρόπολη //απ’ όπου και να την κοιτάζω //μοιάζει με μισογκρεμισμένη οικογένεια /που προσπαθούμε να ξεχάσουμε». (…) Πάνω απ’ όλα όμως, είναι ένα βιβλίο που προτάσσει την ανάγκη για ένωση, στην εποχή των αδιαχείριστων ατομικών τραυμάτων και της φυγής, και τολμά να ονειρευτεί το: «Αντί να κλείνουμε τις σχέσεις /θα κλείνουμε τις λύπες». -Νικόλας Κουτσοδόντης