Στην δεύτερη ποιητική του συλλογή «Κουνούπι τίγρης», ο βραβευμένος με το Κρατικό Βραβείο Νέου Λογοτέχνη στην Κύπρο Παύλος Ανδρέου εξελίσσει την τεχνική του με τα αλληγορικά και καυστικά του ποιήματα. Περιπαικτικός και δηκτικός, με μια πολύ ιδιαίτερη διαχείριση του λυρικού του υλικού, ο Ανδρέου μιλά από την θέση ενός νέου, πτυχιούχου νομικής, που βλέπει μπροστά του έναν κόσμο χωρίς μέλλον, όπου η σύγκρουση ανθρώπου και φύσης έχει οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια για το αύριο του πλανήτη. Για τον λόγο αυτό, βάζει όλη την ανθρωπότητα σε δίκη, όπου «ο κόκορας /ως δικαστής παρέλαβε την ετυμηγορία /των ενόρκων. /Του σκύλου, του κροκόδειλου, του αετού, /του παπαγάλου, της φάλαινας, του πρόβατου,/ της γάτας» και όλα μαζί τα πλάσματα αυτά αποδίδουν στον άνθρωπο οτι ««Πρόδωσες, βλέπεις, την τιμή /του περιβάλλοντος /αλλοιώνοντας ξεδιάντροπα /τη ζυγαριά της φύσης». (…) Για το ποιητικό υποκείμενο ο ποιητής «μπροστά στην ερημιά της προσοχής /κομμάτιασε τα φώτα της ψυχής του /σε μια κοιλάδα ψεμάτων /μπαζωμένη» και αληθινά μπροστά σε αυτό το μπάζωμα η ποίηση είναι το μοναδικό καταφύγιο.-Νικόλας Κουτσοδόντης