Πολύ νωρίς η ποιήτρια νιώθει «τη σπρωξιά που μας δίνει κάποτε ο χρόνος» και δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να τον παρακολουθεί, όπως δηλώνει στο πρώτο, εισαγωγικό κατά κάποιον τρόπο, ποίημα. Μετά αρχίζει «Η γιορτή της δεύτερης νεότητας» που περιλαμβάνει την ίδια τη γιορτή, το ταξίδι και την επιστροφή. Σε μία αποστροφή εις εαυτήν η Τζιρίτα μόλις «κατάλαβε πως το μέλλον δεν έχει πρόσωπο», θα ήθελε να διαθέτει μαντικές ικανότητες παντός τύπου, για να το προοικονομήσει και να το προλάβει. Και εφ’ όσον με τη δεύτερη νεότητα προστίθεται και η εμπειρία, το επόμενο βήμα είναι το ταξίδι. Το ημερολόγιο του ταξιδιού βοηθά να μη χαθούν στιγμές και ανάσες. Μια γυναίκα στο Παρίσι «από ξένο τόπο». Ενα παιχνίδι ρομαντισμού συνδυασμένο με γεύση ελαφράς κυνικότητας, ένα παιχνίδι ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή, το φυσικό φως και εκείνο το παραπλανητικό της πόλης. – Μαρία Στασινοπούλου