Οι «Δέκα μήνες αυταρέσκειας» του Λευτέρη Χονδρού είναι η επίπονη πορεία ενηλικίωσης που οδηγεί σε αυτά τα μεστά, μελαγχολικά, αλλά βαθιά έξυπνα και στοχαστικά ποιήματα. Όλη η συλλογή συνιστά μια αναζήτηση, με πολύ προσεκτικά συμπεράσματα και αποστάγματα εμπειριών. Ο Χονδρός, με τον τρομερά ευαίσθητο τρόπο του και τον εξαιρετικό έλεγχο των εκφραστικών του μέσων, δίνει διαφορετικές πτυχές της αληθινής ζωής γύρω του. Η αυταρέσκεια του τίτλου συνιστά έναν θαρραλέο αυτοσαρκασμό και μια χαμηλόφωνη αλλά διαβρωτική ειρωνεία, που υπηρετεί και αναδεικνύει την φωνή ενός σύγχρονου Έλληνα άντρα σε πάλη με την ανεργία, την κατάθλιψη, την αίσθηση οτι ενώ πληροί τις προϋποθέσεις, οι συνθήκες γύρω του στρέφονται εναντίον του. Για να μιλήσει για την ψυχική υγεία, τα κίνητρα, την δυσκολία των ανθρώπινων σχέσεων και την συχνή σκληρότητα των ανθρώπων, το ποιητικό υποκείμενο χρησιμοποιεί πρόσωπα της Αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας, με τα οποία αισθάνεται οικεία μελαγχολία, όπως η Μέδουσα που σε ένα ποίημα ομολογεί: έχω βαρεθεί τους ανθρώπους που σε κοιτούν στα μάτια/ κι έπειτα σε σβήνουν σα να ήσουν σπίρτο στον άνεμο. Η ελληνική κοινωνία έχει μια ξενικότητα για το ποιητικό υποκείμενο, δεν έχει να του προσφέρει τίποτα, όπως και σε πολλούς από μας, τον αφήνει μετέωρο και αυτός είναι ο λόγος που η ποιητική του Χονδρού είναι μια σύγχρονη, σπουδαία ποίηση που αγγίζει φλέγοντα ζητήματα υπαρξιακής φύσης του σήμερα, ενώ ταυτόχρονα γίνεται ακόμα πιο πηγαία και συγκλονιστική όταν αναπτύσσει την συνθήκη και το άλγος του έρωτα: Και μου φεύγαν μου φεύγαν οι άνθρωποι/ κι εγώ δεν κοίταξα ν’αλλαξω την ήττα ομολογεί, αλλά και αλλού σκέφτεται την αγαλλίαση της επιστροφής, όπου θα έσκαγαν οι εχθροί τους: Είσαι το μόνο λάθος της ζωής που συγχωρείται/ της ζωής που χάνει τη μιζέρια της ολοένα. Αξίζει τόσο να συγχωρέσουμε, μα και τι άθλος κι αυτός, τι απαιτεί για να το καταφέρει κανείς. Πρόκειται για ένα σπουδαίο βιβλίο ώριμης ποίησης.– Νικόλας Κουτσοδόντης