Τι ανοίγει και τι δαγκώνεται στην ποιητική της Ιωάννας Λιούτσια; Μα η ίδια η ποιητική ως ανθρώπινη κατάσταση, όπως αλληλοπλέκεται με τον έρωτα και το τραυματικό καθημερινό . Στην επίπονη πορεία της η ποιήτρια “χαράσσει και χαράσσεται” διαρκώς, βυθιζόμενη στον άξενο ενήλικο κόσμο. Η αναρώτηση για την ποιητική δημιουργία εναλλάσσεται και ενυπάρχει ταυτόχρονα μέσα σε ώριμες παρατηρήσεις της κατάστασης της συνύπαρξης, συχνότερα ερωτικής. Γράφει για τους ανθρώπους που “τα πεφταστέρια/ είχαν γεμίσει τις παλάμες τους πληγές./ Πάλευαν, βλέπετε, να εκπληρώσουν τις ευχές τους” και μας χαρίζει επιπλέον μερικά καίρια σημεία συνειδητότητας του αντιφατικού μέσα στις σύγχρονες ερωτικές σχέσεις: “Εγώ σκέφτομαι μοναχά το στόμα σου/ που έχω και δεν θέλω τα φιλιά του/ που θέλω και δεν έχω τα φιλιά του” . Αυτό που μας διώχνει, μας αποξενώνει, μας απομονώνει από τον άνθρωπο μας, η κατάσταση που θες να είσαι μόνη και ταυτόχρονα νιώθεις επιτακτικό να έχεις τον άνθρωπο σου δίπλα σου. Το βιβλίο της Λιούτσια είναι η έκφραση μιας ποίησης ενός σύγχρονου νεαρού ανθρώπου σε έναν κόσμο χωρίς ελπίδες, φτωχοποιημένο, στενό συναισθηματικά, όπου οι ποιητές είναι περιπλανόμενα κενά, ηττημένοι, κι όμως πάλι επευφημώντας την πολεμική του έρωτα εκτοξεύουν την τέχνη” -Νικόλας Κουτσοδόντης