10,60 € τιμή με ΦΠΑ
Το Βασίλειο της Σκιάς ανοίγει μια ρωγμή στον χρόνο και τον τόπο για να περάσουμε σε έναν κόσμο όχι τόσο μακρινό, όπου η καπιταλιστική «πρόοδος» και ο δυτικός νεοϊμπεριαλισμός έχουν φτάσει απλώς στις αναπόφευκτες κλιματικές, οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειές τους. Εδώ, όπου όχι μόνο το μέλλον αλλά και το ίδιο το παρόν είναι αμφίρροπα, οι χαρακτήρες της νουβέλας θα χαράξουν ένα ανορθόδοξο μονοπάτι. Αντί να κινήσουν πανικόβλητοι για τον Βορρά – που μοιάζει για τους υπόλοιπους να είναι το μόνο σημείο του ορίζοντα που υπόσχεται ένα μέλλον – κατευθύνονται προς τον Νότο. Διασχίζοντας μια Ελλάδα που είναι πια ένα βασίλειο αχανούς θανάτου, οι (πρωτ)αγωνιστές της ιστορίας θα συνασπιστούν – όχι στη βάση της ταυτότητας αλλά στη βάση του αδύνατου, δηλαδή της επιβίωσης – ως κοινότητα. Επιμένοντας σε κάτι πέρα από την αδυσώπητη θανατική πορεία των πραγμάτων, το Βασίλειο της σκιάς πορεύεται σε έναν χρόνο «μετά το τέλος του χρόνου» και σ’ έναν τόπο που μπορεί να φιλοξενήσει όχι την απλή επιβίωση αλλά τη ζωή. Αντιμέτωπη με την καταστροφή, στο Βασίλειο της Σκιάς η λογοτεχνία σπάει την «τρελή αριθμητική» της δυτικής καπιταλιστικής Λογικής που υπόσχεται μόνο θάνατο και δεσμεύεται στη ζωή, όπως κάνουν οι προσευχές.
20 […] — Είμαστε ειρηνικοί άνθρωποι. Είμαστε ψαράδες. Για χρόνια φυτεύαμε και μαζεύαμε φράουλες. Γλυκές, γλυκές φράουλες. — Αλλά τα ψάρια έχουν αγκάθια, και τα αγκάθια έχουν δηλητήριο. Πριν τα μαγειρέψεις, αν δε θες να πε- θάνεις, αν δε θες να σε σκοτώσουν τα πεθαμένα ψάρια με το δηλητήριο που φυλάνε ακόμα και στον θάνατό τους, πρέπει να βγάλεις τα αγκάθια ένα-ένα με το μα- χαίρι. — Ο Αμπντούλ είναι ο καλύτερος με το μαχαίρι. — Ναι…, ο Αμπντούλ, με τα μελένια μάτια, τα απαλά σαν μετάξι, τα σκληρά σαν κεχριμπάρι. — Ο Αμπντούλ είναι ο θείος του παιδιού. — Ο θείος πρέπει να προστατεύει το παιδί. — Είμαστε Θεοσεβούμενοι και ειρηνικοί άνθρωποι. Αλλά όταν χρειαστεί, όταν υπάρξει η ανάγκη, πρέπει να ξαναμπεί τάξη. Γιατί άρχισε πάλι να χαλά, και τα σχήμα- τα άρχισαν να απομακρύνονται και να μπερδεύονται και να αφήνουν κενά, και η Αλάμπρα και το τέμενος του Ιμάμ Χουσεΐν κινδυνεύουν να χάσουν την αρμονία τους και να γίνουν μνημεία στο χάος του Σατανά. Όταν γίνει αυτό, τότε δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ψαρά και τον κυνηγό. — Ναι…, τότε ο ψαράς γίνεται κυνηγός.