10,60 € τιμή με ΦΠΑ
“Η ομιλήτρια επιδεικνύει προς τα έξω (προς κατανάλωση, δηλαδή, του ξένου «βλέμματος») μια μαχητική συμπεριφορά, αρθρώνοντας λόγο καταγγελτικό («ντουντούκα»), τη σφοδρότητα του οποίου υποδεικνύει, πέρα από κάθε αμφιβολία, το «σπ[άσιμο]» της φωνή[ς]». Αυτό το σημείο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εφόσον παραβληθεί με αναπαραστάσεις κάποιων από τα πρώτα ποιήματα της συλλογής, όπου το πρωταγωνιστικό γυναικείο υποκείμενο αναλογεί σε ένα σώμα σπασμένο, μεταχειρισμένο αβοήθητα από ένα σύνολο εξωτερικών παραγόντων:
(…)
σαν να σε ανέσυραν σε ανασκαφή σπασμένη
σαν επιπόλαια να σε κόλλησαν σ’ ένα τυχαίο σχήμα
ελάχιστα δικά σου κομμάτια κι όλο το υπόλοιπο πηλός
(…)
(«Έκθετη», σ. 11)”
Έφη Σωτηροπούλου
Στον δρόμο για την εαυτή βάζω το παγούρι στην τσάντα ανοίγω την πόρτα παίρνω το ασανσέρ κατεβαίνω φτάνω στο μετρό μπλε γραμμή – οκτώ στάσεις κόκκινη – δύο βγαίνω περπατώ χτυπώ το κουδούνι μου ανοίγει μπαίνω κάθομαι με κοιτάζει προσεκτικά στον δρόμο για την εαυτή γράφομαι στα ποιήματα γυρίζω πίσω και σωριάζομαι