Το Ντάγκο πραγματεύεται τον θάνατο ενός δεκαεννιάχρονου
Έλληνα μετανάστη στην Τασμανία το 1956, μια εποχή όπου η
πολιτική μετανάστευσης της Αυστραλίας ήταν ακόμα δημοσίως
ρατσιστική. Πριν μερικά χρόνια, στα ογδόντα του, ο πατέρας
μίλησε για τον αδερφό του για πρώτη φορά, αρθρώνοντας το
όνομά του. Έως τότε, το όνομα δεν είχε ειπωθεί ποτέ. Το κείμενο
είναι κατ’αρχήν ένας στοχασμός γύρω από το ανείπωτο όνομα,
ένα όνομα που απαντάται συνεχώς και που συνεχώς αποφεύγεται.
Η αποφυγή του ονόματος των νεκρών εντάσσεται και στα ήθη των
Αβορίγινων της Τασμανίας (και ολόκληρης της Αυστραλίας): το
φαινόμενο ονομάζεται “λόγος αποφυγής” από τους
εθνογλωσσολόγους. Εκκινώντας από τούτη τη συμπτωση, αλλά και
από άλλες που καθ’οδόν αναδύονται από ηχητικά και πτικά
ντοκουμέντα της εποχής, το κείμενο καθιστά, επίσης μια εξερεύνηση
της συνάντησης των σχεδόν εξοντωμένων Μαύρων της Τασμανίας
και των Ελλήνων που καταφτάνουν εκεί το 1956 ως άλλοι Μαύροι.