Ο Παλαιστίνιος ποιητής Ναζουάν Νταρουίς (Ιερουσαλήμ, 1978) είναι από τους επιφανέστερους εκπροσώπους της νέας αραβικής ποίησης. Η ποίησή του, μαχητικά προσηλωμένη στα δίκαια του παλαιστινιακού λαού αλλά συγχρόνως στοχαστική και κάποτε ειρωνική, χαρακτηρίζεται από διαύγεια και αμεσότητα, παρά τις υπόγειες κάποτε ιστορικο-γεωγραφικές αναφορές και τις θρησκευτικές συνδηλώσεις της. Συνδυάζοντας επιρροές από τον Τσαρλ Σίμικ και τη Βισουάβα Σιμπόρσκα με την αραβική λογοτεχνική και πολιτισμική παράδοση, απ’ την οποία δεν λείπει το τραγούδι και ο θρύλος, ο Νταρουίς είναι σαφέστατα ποιητής πολιτικός, ποιητής του τραύματος και της εξορίας, εξωτερικής και εσωτερικής, ποιητής κατ’ ανάγκην κοσμοπολίτης αφού δεν έχει δική του χώρα, αλλά τη διεκδικεί. Η Παλαιστίνη, και ειδικά η ανά τους αιώνες διεκδικούμενη από κατακτητές Ιερουσαλήμ, είναι γι’ αυτόν ο ηθικός τόπος όπου κρίνεται συνολικά η ανθρώπινη συνείδηση, ένας Γολγοθάς παγκόσμιας οδύνης. Η ποίησή του στηλιτεύει το άδικο, καταδικάζει την Κατοχή, τους δολοφόνους, τους σπιούνους και τους δήμιους, την ίδια στιγμή όμως μιλάει για συγκεκριμένα γεγονότα και δημιουργεί δικά της σύμβολα· όπως αρμόζει στην αυθεντική τέχνη, δεν εκτρέφει το μίσος, είναι ποίηση αντισιωνιστική αλλά όχι αντισημιτική.