Τα 27 ποιήματα χαρακτηρίζονται από μια επικίνδυνη
ισορροπία μεταξύ σχεδόν ωμής κυριολεξίας (ακόμη
κι αν δεν αποφεύγονται κάποιες φορές, κυρίως
λεκτικές, κοινοτοπίες) που την επιβάλλει η ειλικρινής
μεγαλόφωνη εξομολόγηση, διόλου χαμηλών τόνων
αλλά με μελαγχολική διάθεση που την υποβάλλουν
οι επιλεγμένοι άξονες: σημείο αναφοράς η κυρίαρχη
πατρική μορφή, η επιβολή της στη διαμόρφωση της
ποιητικής φωνής, η απώλεια και η νοσταλγία της
που επανέρχεται επίμονα, η μνήμη κακοποιητικών
συμπεριφορών, το τραύμα, η αποδοχή και η διαχείρισή
του, η μοναχική καθημερινότητα και η φθορά του έρωτα,
το άγριο βίωμα του θανάτου (στο «Αν κανείς από εσάς
έχει στραγγαλίσει ποτέ ένα πουλί»). Η αφηγηματικότητα
απαντά σε αρκετά ποιήματα εναλλάσσοντας πολυσύλλαβους
με σύντομους στίχους επιχειρώντας να αποδοθεί η
πορεία και η συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης.”
-Βαρβάρα Ρούσσου