Το θεατρικό έργο της Σοφίας Γουργουλιάνη «Το τέλος της θεραπείας» χρησιμοποιεί την μορφή της αρχαίας ελληνίδας αστονόμου Αγλαονίκης. Η Αγλαονίκη έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. και για τη ζωή της γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα, κυρίως πως ήταν κόρη του βασιλιά Ηγήτορος και καταγόταν από τη Θεσσαλία. Επειδή περνούσε ώρες να παρατηρεί τον ουρανό, Ο λαός την νόμιζε μάγισσα με ικανότητα να κατεβάσει στη γη τη σελήνη. Βασισμένη σε αυτό η Γουργουλιάνη χρίζει την ηρωίδα της μάγισσα/ηγέτιδα μιας ομάδας λατρείας της γονιμότητας, η οποία ταξιδεύει στον κόσμο (Σκωτία, Γερμανία, Αθήνα) και στον χρόνο (από τα προϊστορικά χρόνια στο σήμερα ) δημιουργώντας μια οργιαστική πραγματικότητα και σύλληψη του κόσμου, αίροντας έτσι κάθε ταμπού και ηθικό σκάλωμα. Η ενασχόληση αυτής της ισχυρής γυναικείας παρουσίας με τα άστρα και το σύμπαν, ο δυναμισμός της, την συνδέει με την ανακάλυψη του σώματος. Η ίδια η μελέτη των άστρων, η επιστήμη, από τις μάγισσες δημιουργεί τη βάση πάνω στην οποία η γνώση απελευθερώνει σωματικά και κοινωνικά.