Στην τέταρτη κατά σειρά προσωπική του ποιητική συλλογή, ο Χρήστος Κολτσίδας συνθέτει με την ίδια εκφραστική λιτότητα που διακρίνει και την αμέσως προηγούμενη (Νεροφόροι, Θράκα, 2021) «16 ασκήσεις ψυχραιμίας». Με το υγρό στοιχείο να διέπει τη συλλογή, ένα υγρό στοιχείο διαρκώς παρόν στην ποιητική του ήδη κι από τους τίτλους (Βροχή περασμένη, Νεροφόροι) ο κεντρικός χαρακτήρας της συλλογής, ο Σαμουράι, αναμετράται μουσκεμένος με τη φύση, ως εξωτερικό περιβάλλον και ταυτόχρονα ως εσωτερική συνθήκη. Τα δύο μέρη της συλλογής ακολουθούν μια κινηματογραφική δομή: στο πρώτο μέρος ο χαρακτήρας εκτίθεται, ερχόμαστε αντιμέτωπες–οι με τον τρόπο που προσεγγίζει τα πράγματα, σαν σε γκρο πλαν, ενώ στο δεύτερο μέρος, εν είδη αμόρσας, το ποιητικό υποκείμενο έρχεται να μεταβάλλει την εστίαση και να μοιραστεί σκηνές από τον βίο του πρωταγωνιστή.Μέσα από αυτή την πειθαρχία που επιδεικνύει σε επίπεδο ύφους ο ποιητής έρχεται να συνδεθεί θεματικά με μια κουλτούρα οικεία και ταυτόχρονα ανοίκεια. Μέσα από αυτή τη σύνδεση είναι που τα όρια ανάμεσα στο εξωτικό και μη προσπελάσιμο και στο πολύ προσωπικό, ενδόμυχο και οικείο παύουν να είναι διακριτά. Αυτό που μένει ως επίγευση είναι ο υπότιτλος της συλλογής, δεκαέξι ασκήσεις ψυχραιμίας, αυτές οι δεκαέξι ασκήσεις γραφής που συμπυκνώνουν μια πρόταση προσέγγισης της πραγματικότητας. Οι ασκήσεις και οι τελετές στις οποίες επιδίδεται ο Σαμουράι, καταλήγουν να είναι μια διερεύνηση της ίδιας της ανθρώπινης συνθήκης, εντός της οποίας επανερχόμαστε ξανά και ξανά: Αγναντεύοντας ο Σαμουράι/ αυτή την πλούσια φύση/ τη συγκρίνει προς στιγμήν με την ερημιά της ψυχής του.//Ξέρει, βέβαια, πως άλλο είναι τα πράγματα/ κι άλλο οι κρίσεις του γι’ αυτά.//Σταματά όμως για λίγο να στοχάζεται, και λέει/«Τι ομορφιά, Θεέ μου, τι ομορφιά».// Ύστερα συνοφρυώνεται/και ξαναρχίζει πάλι. -Ευσταθία Π.