To “MOTHER’S TONGUE [ Beyond ] Η γλώσσα της μάνας” είναι η δεύτερη συλλογή
που εκδίδει η Ανθή Ηλιάννα Δρίλλια. Ήδη από τον τίτλο διαφαίνεται η αγωνία για
τη γλώσσα, για τις φλύαρες λέξεις, αλλά όχι οποιεσδήποτε, μα εκείνες που
θυμίζουν μάνα κι επικοινωνούν με την θηλυκή εμπειρία του ποιητικού υποκειμένου.
Διαβάζουμε: «Να με πλύνω με το νερό της μάνας μου. Ξανά, /γίνεται; Δε γίνεται!»
και βλέπουμε την ανάγκη για μια καταφυγή σε μια ασφάλεια, στα παιδικά χρόνια,
καθώς τα ενήλικα είναι δύσκολα διαχειρίσιμα, «έχω και μια φλογίτσα/ στη δεξιά
τσέπη/ του παντελονιού/ που δεν ξέρω τι να την/ κάνω». Φαίνεται πως σε όλες και
όλους μας απαιτεί πολλά να καταλάβουμε τι χρειάζεται να κάνουμε τη φλογίτσα μας,
την επιθυμία μας που μπορεί να μας είναι πρώτη φορά ορατή, τις φοβίες μας ότι θα
ακυρωθούμε, τις αιχμές μας και γι αυτό προσπαθούμε να θυμηθούμε, αναζητούμε
κάτι οικείο, βιωμένο, τη χαμένη αγνότητα και ομορφιά των πρώτων μας χρόνων,
δηλαδή «Όλο να θυμηθούμε προσπαθούμε./ Να θυμηθούμε ό,τι ξεχάσαμε στην
παιδική βαλίτσα». Η ποίηση της Δρίλλια είναι έντονα σωματική, κάποτε ανοίγει,
σαν ρόδι και σαν καρπούζι, φαίνονται τα σπλάχνα, όπως ξεγυμνώνεται γενικά στο
ωμό της συναίσθημα. Θυμάται τους έρωτές της, τα αγόρια της, «Είμαι ( γεμάτη τρύπες )
/διάτρητη/ να μπορείς/ να με γεμίσεις», αναφέρει και προσκαλεί σε ένα διαρκές
παιχνίδι, διώχνει αλλά και δέχεται, παίζει κρυφτό, τα φυλάει, νιώθει πως δεν
βγάζει νόημα μα πάντα νιώθει πως «Πάλι μια στρώση σάρκας/ Με αναζητά».

-Νικόλας Κουτσοδόντης