[…] πρέπει να ξέρεις να φοβάσαι το νερό, τη φωτιά, τους ανθρώπους, τα αγριεμένα παιδιά που σου ρίχνουνε πέτρες κάτω στον κάμπο, σε πνίγουν, σου πατάνε το κεφάλι στο χώμα, τρως άμμο, ξεχνάς το όνομά σου, τη μητρική σου γλώσσα, πόσα αδέρφια έχεις, πώς σε λένε, από πού είσαι, ποιος είναι ο κρέοντας και ποια η θήβαποια είναι η μοίρα που σ’ αυτά εδώ τα χώματα σε έχει ξεβράσει (σ. 35). Η θάλασσα που ξεβράζει παίρνει τη μορφή τής απώλειας, ατομικής και δημόσιας, βαπτίζει και πνίγει, αγριεύει και καλύπτει, θολώνει και ημερεύει. Κάποτε, δανείζει την ίδια την ουσία της στο ποιητικό υποκείμενο, νοηματοδοτώντας τις κινήσεις και τις σκέψεις του, θέτοντάς τες υπό τη δύναμή της. Με τη συλλογή γνωρίζω αυτές που πλέκουν στη μέση της θάλασσας, η τρία έπσιλον δημιουργεί με υλικά παρμένα από το δημόσιο έναν ιδιωτικό χώρο, κατοικήσιμο και ταυτόχρονα αφιλόξενο, ο οποίος μοιάζει διαρκώς να μετεωρίζεται στα ρευστά του σύνορα. – Μάριος Κυπαρίσσης Μώρος