Η ποιητική συλλογή «Πεσάχ» είναι η πρώτη της ιατρού Μαρίας Ρέστα. Η ίδια η λέξη σηματοδοτεί το εβραϊκό Πάσχα και στην κυριολεξία της σημαίνει “πέρασμα”. Και πραγματικά όλη η αφήγηση του ποιητικού υποκειμένου αφορά το τέλος ενός έρωτα, πιο σωστά την διαχείριση των συνεπειών αυτής της τραυματικής διακοπής που υφίσταται το άτομο που μας μιλά, την αναπόληση, την ενθύμηση και πιο πολύ ακόμα, το πένθος του τέλους μιας σχέσης. Διόλου τυχαία υπάρχει άμεση αναφορά στη Μεγαλοβδομάδα, κι έτσι διαβάζουμε τον στίχο: «Εμείς μικρό μου/ Πλαστήκαμε από το θεό τους/ Γι’ αυτή τη σεπτή τελετή της μεγαλοπαρασκευής/ (…)/ Να περιφέρουμε στο δρόμο κενοτάφιο/ Σε μαυροφορεμένη πομπή σαν πορεία αναρχικών». Μια άλλη σημαντική πτυχή του βιβλίου είναι η σωματικότητα, που είναι διαρκής, αλλά και η λαχτάρα για το απών κορμί, για την οσμή, τη γεύση του, τη θερμότητα του. Αυτή ακριβώς η σωματικότητα είναι που χαρίζει στο βιβλίο μερικούς από τους πιο δυνατούς και ανθρώπινους στίχους του. Ο σπάνιος έρωτας εξυμνείται, ωστόσο η προδοσία του στιγματίζει την φωνή των ποιημάτων, αμετάκλητα κι επίμονα. Το «Πεσάχ» είναι ένα ελεγειακό βιβλίο για την απώλεια, όπου δεν λείπει η μουσική κι άλλοτε η πολιτική διάσταση, που καμιά φορά δίνει και μια νότα χιούμορ, μα περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση πως «Πασχίζουμε μες στο ξόδεμα να βρούμε/ Κάτι λίγο απ’ αυτό που δε χορτάσαμε». Αυτό το λίγο, το άπιαστο, το αξόδευτο, αυτό που θα αποτελεί εφεξής μια εκκρεμότητα, ποτίζει από την αρχή ως το τέλος όλη τη συλλογή. -Νικόλας Κουτσοδόντης