Λιτή, καθαρή σαν το νερό των πηγών, έντιμη, αυθεντική,
η γλώσσα του Χ. Κολτσίδα, ανανεώνει τη σχέση μας αρχικά
με τον τόπο, την παράδοση και τους στοχασμούς του και
μετά με την αφτιασίδωτη ποίηση, δώρο ανεκτίμητο, αν
θυμηθούμε το παράπονο του Σεφέρη «και την τέχνη μας
τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα
το πρόσωπό της κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας
λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά». (…) Η επαρχία με
βουνά και κάμπους, με τις πόλεις και τα χωριά της, προπάντων
με τους ανθρώπους της, έρχεται δυναμικά με νέους εκπροσώπους
να μας μιλήσει για την άλλη πατρίδα, την ξεχασμένη και
παραγνωρισμένη, να την απλώσει σπάζοντας τα γεωγραφικά
σύνορα και να μας συγκινήσει βαθιά. Αν οι στίχοι σταματούν σαν
κόμπος, σαν λυγμός και σαν σκέψη που κινεί το σύμπαν των
αισθήσεων, σαν το αντίδοτο στη λήθη, τότε ναι, μιλάμε για αυτήν
τη βαθιά, μοναδική υπαρξιακή πλήρωση που χαρίζει η Τέχνη της
γλώσσας. Οι «Νεροφόροι» πέτυχαν να κινητοποιήσουν μνήμη και αισθήματα. – Αθηνά Παπανικολάου