Ο «Κερματοδέκτης» είναι η τρίτη ποιητική συλλογή του Λαρισαίου εικαστικού Κωνσταντίνου Παπαργύρη. Τι συνιστά, όμως, αυτός ο κερματοδέκτης; «Ως και του κερματοδέκτη η στερνή δεκάρα/ σωτήριο τάχα ψιχίο/ ξάφνου εχάθη/ μα τώρα σώπα/ τώρα πάψε/ σκέψου και δες / γείρε να θαυμάξεις», λέει το ποιητικό υποκείμενο, απευθυνόμενο στο σημαντικό του άλλο, το πρόσωπο με το οποίο είναι ερωτευμένος. Γιατι η συλλογή πάλλεται, διακριτικά, αλλά αισθητά, από την αίσθηση του έρωτα, θέτοντας διαρκώς αγωνιώδη ερωτήματα για τα ανθρώπινα. Σε ένα μοναδικής πυκνότητας λυρικό σύμπαν, όπου το σουρεαλιστικό στοιχείο επιτρέπει στο ποιητικό υποκείμενο να στοχαστεί δίνοντας απαντήσεις για τα υπαρξιακά ερωτήματα που σαν να διαθλόνται όπως οι ακτίνες στον καθρέφτη, απαντήσεις πέρα από τον ειρμό της λογικής, ο δημιουργός φιλοτεχνεί ουσιαστικά ένα ατμοσφαιρικό ταξίδι του αναγνώστη μέσα σε έναν καταιγισμό εικόνων, και του επιτρέπει να αφεθεί να διασχίσει αυτά τα κενά ανάμεσα στις φαινομενικά ασύνδετες προτάσεις, τις ασύνδετες συνειρμικές εικόνες, αναζητώντας μέσα εκεί όλη την ομορφιά της ζωής που μπορεί να αποδοθεί σε μια συνειδητή καλλιτεχνική πράξη. «Με τα καλά και τα κακά της γης ετούτης έρχεται η μέρα που αποκτούμε πυξίδα», μας αναφέρει σε μια από τις επίμονες του παραγράφους του, και μιλά για την νεότητα, για την επιστροφή και τους εφιάλτες, την συνύπαρξη, την αγάπη, τη φθορά και τόσα άλλα περνώντας από πιο ρεαλιστικούς στοχαστικούς συλλογισμούς, όπως το «Αδυνατώ να πιστέψω πως γυρίσανε τα περσινά χελιδόνια (αδυνατώ να πιστεύω πως το μέλλον τους θα ‘χει αίσιο τέλος)» σε πιο ελεύθερα λυρικά μονοπάτια όπως το «Πως στριφογυρίζουν τα στάχυα τινάζοντας τ’ ασημικά απ’ το τραπέζι σαν γιορντάνι του συρμού». Η τρίτη ποιητική συλλογή του Παπαργύρη τελικά προτείνει στο άτομο που αγαπά και σε όλους μας να σωπάσουμε και να θαυμάξουμε κι εύχεται να μας «προστατεύει η ευψυχία της ποιήσεως».

Νικόλας Κουτσοδόντης