7,00 € τιμή με ΦΠΑ
Πολύ νωρίς η ποιήτρια νιώθει «τη σπρωξιά που μας δίνει κάποτε ο χρόνος» και δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να τον παρακολουθεί, όπως δηλώνει στο πρώτο, εισαγωγικό κατά κάποιον τρόπο, ποίημα. Μετά αρχίζει «Η γιορτή της δεύτερης νεότητας» που περιλαμβάνει την ίδια τη γιορτή, το ταξίδι και την επιστροφή. Σε μία αποστροφή εις εαυτήν η Τζιρίτα μόλις «κατάλαβε πως το μέλλον δεν έχει πρόσωπο», θα ήθελε να διαθέτει μαντικές ικανότητες παντός τύπου, για να το προοικονομήσει και να το προλάβει. Και εφ’ όσον με τη δεύτερη νεότητα προστίθεται και η εμπειρία, το επόμενο βήμα είναι το ταξίδι. Το ημερολόγιο του ταξιδιού βοηθά να μη χαθούν στιγμές και ανάσες. Μια γυναίκα στο Παρίσι «από ξένο τόπο». Ενα παιχνίδι ρομαντισμού συνδυασμένο με γεύση ελαφράς κυνικότητας, ένα παιχνίδι ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή, το φυσικό φως και εκείνο το παραπλανητικό της πόλης. – Μαρία Στασινοπούλου
Το χαμόγελο της Γερτρούδη Στάιν Την εποχή της δεύτερης νεότητας είσαι και δεν είσαι κάτι που θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να είσαι, που θα μπορούσες ή δεν θα μπορούσες να είσαι και τελικά δεν έχει και τόση σημασία αν είσαι ή δεν είσαι ούτε τι θα μπορούσες ή δεν θα μπορούσες να είσαι ούτε τι θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να είσαι γιατί ο κόσμος είναι στρογγυλός δηλαδή: [Because the world is round / it turns me on] Ας χαϊδέψουμε την στρογγυλότητα του κόσμου. Θα ξαπλώσουμε κάτω από το δέντρο και θα κοιτάξουμε τον μπλε ουρανό μέσα από τα κλαδιά. Τις μέρες με αέρα θα καταφύγουμε πίσω από τους βράχους και θα αγαπηθούμε όπως τα ζώα με τρυφερό εγωισμό.