Στο Εξζιτ της Γωγώς Πονηράκου, το οποίο βρίσκεται στην δεύτερη έκδοση του από την Θράκα, αναζητάται αυτό το υπαρξιακό νόημα μέσα στο λίγο της ζωής, διαμέσου της ποίησης. “Τα έζησε όλα μέσα στο λίγο” ομολογεί στο ομώνυμο ποίημα για να καταλήξει ότι “oι άνθρωποι δεν μας μοιάζουν,/ έτσι όπως επιθυμούμε”. Και πραγματικά, οι άνθρωποι δεν μας μοιάζουν, παρότι όλοι μας ψάχνουμε μια παρόμοια λύτρωση (στους γονείς, στα παιδιά μας, στον έρωτα) μέχρι να χαθεί η ψυχή μας, την οποία “την έγλειφε/ η θαλερή λιβυκή/θάλασσα”. Είμαστε τα ίδια πλάσματα που παλεύουν μέσα τους με τον εαυτό τους, αυτό το “αυθεντικά γλοιώδες πλάσμα/ που είσαι” και ταυτόχρονα τόσο διαφορετικοί, τόσο δύσκολο να πλησιαστούν. Το ποιητικό υποκείμενο βιώνει την απώλεια, έρχεται σε επαφή με τον θάνατο, είτε ενός αγαπημένου ανθρώπου σε πολύ νεαρή ηλικία, είτε τον θάνατο πια που έρχεται ως αποτέλεσμα των όρων ζωής μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία, θάνατοι από την Πατριαρχία, θάνατοι από το αστικό Κράτος που δολοφονεί με τους αστυνομικούς του, θάνατοι από το αβίωτο αυτού του συστήματος. Κι έτσι τιμώνται η Κατερίνα Γώγου που με τους στίχους της “θα έσπαγαν οι βιτρίνες”, η Κουβανή drag performer Άνα “καθώς διέσχιζε στην τελευταία περφόρμανς/ το ύψος τριάντα τριών ορόφων πετώντας”, η οποία δολοφονήθηκε στην Αθήνα, όπως και η Ζάκι που δολοφονήθηκε από αστυνομικούς και καταστηματάρχες σε ένα έγκλημα που παραμένει εν πολλοίς ατιμώρητο. Όλο το βιβλίο βοά την ανάγκη για αγώνα και πάλη, για φροντίδα και τρυφερότητα, για ανατροπή, όλο το βιβλίο επιμένει να ρωτά “Τι πόνος μεσολάβησε/ σαν άλλος αγγελιοφόρος/ για να τεθούν κάτω/ από τέτοιες δυνάμεις/ τα μύχια;”

Νικόλας Κουτσοδόντης