Μετά το ποιητικό ντεμπούτο της στην ποίηση με την «Δεύτερη νεότητα», ένα βιβλίο που απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στην ποίηση του Περιοδικού Αναγνώστης και το Jean Moréas, ενώ έλαβε πλήθος θετικών κριτικών, η Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου μας δίνει τη δεύτερη ποιητική της συλλογή, με τίτλο «Εμείς και ο κόσμος». Το δεύτερο βιβλίο της έχει έναν ανυποχώρητο λυρισμό, καθώς προοδευτικά καταβυθίζεται στο όνειρο και την παιδική ανάμνηση. Ο τίτλος παραπέμπει στο βιβλίο διδασκαλίας για παιδιά δημοτικού, από το οποίο μαθαίναμε να εξετάζουμε τον κόσμο γύρω μας, τη γη, τα ποτάμια, τα ουράνια σώματα, το χώμα, το νερό, τη φωτοσύνθεση, την ενέργεια, τον ηλεκτρισμό. Αυτά είναι και τα υλικά του ποιητικού υποκειμένου για να ανασυνθέσει ποιητικά και με ευαισθησία το σύμπαν γύρω του, ανατρέχοντας σε οικογενειακές στιγμές σε θάλασσες, σε περιπάτους στα βουνά, στο αμάξι που ήταν το καλοκαιρινό του ενυδρείο και, μέσω αυτών, να μιλήσει για την επώδυνη ενηλικίωση, την σιωπή, την αλλαγή, την έλλειψη, τη συντριβή. Για το ποιητικό υποκείμενο Η ωρίμανση έχει τη γεύση του αίματος και της πολιτικής και κοινωνικής ωρίμανσης του ατόμου, που συνειδητοποιεί οτι ο κόσμος είναι άδικος και βίαιος. Στο βιβλίο υπάρχει μια γλυκύτητα, μια απαλότητα για να παρουσιαστεί αυτή η δύσκολη θλίψη που προκαλεί το χάσμα/ ανάμεσα στη μνήμη/ και την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι σκληρή, στην καθημερινότητα, όπως λέει το ποιητικό υποκείμενο, συμβαίνει το εξής: Μέσα στο σπίτι ήταν ένας κόσμος σαν αγκάθι/ σφηνωμένο στην πατούσα μιας αλεπούς,/ που κλαψούριζε, γρύλιζε και ξυνόταν, ώσπου για χάρη/ του κόσμου με ξέχασα. Και πραγματικά, το σημερινό άτομο χάνει τον εαυτό του και αναζητά το θαύμα, το όνειρο και τον έρωτα, τον εξίσου φευγαλέο, αποδημητικό έρωτα. Όλο το βιβλίο είναι σαν γλυκό θηλυκό παραμύθι, όπου Βυθιζόμαστε επιτέλους/ Στ’ όνειρο μιας κηπουρού/ που τη μύριζαν τα λουλούδια και έτσι μας ωθεί να πάρουμε κι εμείς την συνειδητή απόφαση να διαφύγουμε από τα αιχμηρά σημεία αυτού του κόσμου.