Η Ivana Maksić, ποιήτρια, μεταφράστρια και δοκιμιογράφος, αποτελεί
ξεχωριστή περίπτωση στη λογοτεχνική σκηνή της σύγχρονης Σερβίας. Υπάρχει
ένας ισχυρός δεσμός ανάμεσα στον ποιητικό της λόγο και τις πολιτικές της
θέσεις, πράγμα για το οποίο η ίδια μιλά ανοιχτά και δημόσια, με ειλικρίνεια και
αυτογνωσία. Η κειμενική πολιτική [textual politics] που εφαρμόζει η Maksić
στην ποίηση διαπνέει τόσο τις μεταφράσεις της όσο και τη δοκιμιακή της
γραφή. Το ένστικτο της μεταφράστριας είναι εμφανές σε ορισμένα ποιήματα,
κάτι που γίνεται αντιληπτό στη δημιουργική αναζήτηση της «σωστής λέξης», και
σε γλωσσικές ιδιαιτερότητες, ήτοι: στη φιλοδοξία της συγγραφέως να είναι
διαρκώς ―όπως θα το έθετε η Rosi Braidotti― πολύγλωσση στην ίδια της τη
γλώσσα. Ως δοκιμιογράφος, η Maksić υιοθετεί μιαν εξωτερική οπτική. Είναι
συναρπαστικό να εξετάζει κανείς τα ποιήματά της υπό το πρίσμα των δοκιμίων
της, μιας και τα δύο εμφορούνται από μαρξιστικές και (οικο)φεμινιστικές θέσεις.
– Zorana Simić