Στο πρώτο της ποιητικό βιβλίο «91 ημέρες» η Βικτώρια Τσιόκου γράφει για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, του πατέρα. Σε όλο το βιβλίο, μέρα τη μέρα, το ποιητικό υποκείμενο περνάει τα στάδια πένθους, από την άρνηση ως τον θρήνο και τελικά την σωματοποίηση του πόνου, όταν «Το στομάχι μου δηλαδή στενοχωριέται». Ποίημα το ποίημα κουβεντιάζει με τον χαμένο πατέρα, τον καλεί πίσω, θυμάται ιστορίες τους, ζηλεύει τους περαστικούς που έχουν την πολυτέλεια να χαίρονται ακόμα τον μπαμπά τους. Σταδιακά μοιράζεται διάφορες φαντασιώσεις, ο μπαμπάς της μπορεί να είναι «σε κάποιο αυτοκίνητο που μάλλον τριγυρνά/ σε άλλη πόλη;» και άλλοτε μήπως «σε δω να παίζεις τάβλι/ στο αγαπημένο σου στέκι;» Για το ποιητικό υποκείμενο ο χαμένος πατέρας είναι διαρκώς παρών, αναντικατάστατος φυσικά, και ο πόνος γιγαντώνεται διαρκώς. Είναι ακόμα εκείνος που πια βρίσκεται στο φως και του κάνει παρέα και πραγματικά σε όλο το βιβλίο ο άνθρωπος αυτός είναι μια πηγή φωτός, που δεν μπορεί να συνειδητοποιηθεί οτι έχει πια χαθεί, «πως δεν υπάρχουν πια τσιγάρα σου στο σπίτι» και πως όσα σχετίζονται με αυτόν πλέον είναι «ρήματα σε χρόνους παρελθοντικούς». Το βιβλίο αυτό μαρτυρά την αγριότητα και τη δυσκολία του χρόνου που περνά και το πως οι γεννήτορες μας, οι προστάτες μας μας αφήνουν πίσω ένα κενό που ποτέ δεν θα καλυφθεί.-Νικόλας Κουτσοδόντης