Στο βιβλίο του Πέτρου Γκολίτση η ανθρώπινη ανάσα, η ζωή, είναι ένα σκότος που διαλύεται στο φως και μέσα σε αυτό μπαίνει νέος χώρος, με σάρκα, με γεννήσεις, ένας χώρος που γίνεται πάντα θραύσματα, καθώς ο χρόνος τα τιθασεύει όλα. Εξ ου και όλο το βιβλίο είναι μια εκδορά, μια αναφορά στη ματαιότητα, βρίθει από έναν ανυποχώρητο μυστικισμό, απολαμβάνει να βυθίζεται σε μια τελετουργία, που δεν είναι άλλη από την ίδια την ποιητική πράξη, για να μιλήσει για την μεταθανάτια αγωνία, το επέκεινα και φυσικά το μέλλον. Το ποιητικό υποκείμενο δέεται, «με δάχτυλα ενωμένα σφιχτά» επιθυμεί να διαπεράσει τον ουρανό «να σας κεράσω/ παρουσία και θάνατο/ και ο,τι άλλο καλό/ απουσιάζει». Γιατί ο ποιητής γράφει ακριβώς για εκείνο που λείπει και το ενέχει στον χώρο της σιωπής που αφήνει άφθονο το ποίημα. Μέσα στην έντονη βροχή, που γίνεται ακόμα και από θειάφι, μέσα στο συχνά γκροτέσκο σκηνικό, τις εικόνες καταστροφής (άμεσες αναφορές στο Τσερνόμπιλ, κτλ) φτάνει την υπαρξιακή αγωνία για την ματαιότητα, την άγρια διαδρομή προς τον θάνατο, όπου οι άνθρωποι «στα χαλίκια βουλιάζετε/ σαν νερό που ρουφιέται στην άμμο» σε ένα ποιητικό αποτέλεσμα που αγκαλιάζει ολόπλευρα τη μυσταγωγία, την αίσθηση και άφεση στο απόλυτο σώμα του υπερβατικού, δηλαδή αγκαλιάζει την αρχέγονη φύση τη ποίησης, που είναι ακριβώς η μαγεία. Τελικά στο βιβλίο του Γκολίτση το κύριο ερώτημα θα μπορούσε να είναι το εξής: «Ποιος θα μας συμφιλιώσει με το παράλογο; το παράδοξο;”. Κι αν ο θάνατος είναι το απόλυτο παράδοξο, κι ο Θεός η απόλυτη αγάπη, το βιβλίο αυτό φιλοδοξεί να παραδοθεί σε ο,τι ξεπερνάει το ποιητικό υποκείμενο, να παραδοθεί δηλαδή στην τραγωδία της θνητότητας και στην αγωνία της συνέχειας». -Νικόλας Κουτσοδόντης