Η Αναστασία Πούλου, με το πρώτο της βιβλίο, πέτυχε αυτό που στην εποχή μας δεν είναι και μικρό κατόρθωμα -πέτυχε να γράψει παραδοσιακή ποίηση χωρίς να είναι παλαιομοδίτικη. Η γαλήνια, κατά κάποιον τρόπο απόμακρη φωνή του λυρικού της υποκειμένου κατέχει μια ήρεμη σοφία που είναι θεραπευτική, πολύτιμη και δυσεύρετη. Καθ’ όλη την ιστορία της ποίησης οι συζητήσεις για το εάν τα δυνατά και έντονα συναισθήματα και η άμεση έμπνευση ή η ανακλαστική ικανότητα και δημιουργία κυριαρχούμενη από την εγκράτεια της λογικής βρίσκονται στον πυρήνα της καλής ποίησης. Η Πούλου ισορροπεί μεταξύ των δύο αυτών πλευρών του ίδιου νομίσματος με άνεση, ενσωματώνοντας, μέσα στην παραγωγική της διαδικασία, πρωτοτυπία που πηγάζει από την έμπνευση και στοχαστικό προβληματισμό σχετικά με το τι έγινε κτήμα της εμπειρίας και/ή αντιληπτό.[…] Τα “δύο μικρά χέρια” είναι μια πολύ ευπρόσδεκτη και σπάνια προσπάθεια να είσαι ειλικρινής, ήρεμος και συνετός, χωρίς τον φόβο να γίνεις αντιληπτός ως αδύναμος και αφελής.» -Νικόλας Κουτσοδόντης