Στα εξαιρετικά του κείμενα, πεζά και ποιητικά, συμπυκνώνει
τόσο την συνείδηση του κοινωνικού και πολιτικού ψύχους,
όσο και εκείνη της αναπόδραστης ανάγκης για κάτι ζεστότερο,
για την συνύπαρξη, την προσμονή για εκείνη που θα του έδειχνε
τον δρόμο προς το συναίσθημα ξανά, αλλά και την αλλαγή, το
να ξεχύνεσαι στους δρόμους σε μια νέα ελευθερία, το να πάψεις
να κοντοστέκεσαι λαχανιασμένη στα σκοτεινά, το να βγάζεις
μεγαλόπρεπα τη γλώσσα. «Δε βγάζω λέξη δε βγαίνω έξω·
παραμερίζω λίγο μόνο κι αφήνω τον κόσμο ολόκληρο να μπει».
Να μπει, λοιπόν κι ο κόσμος, όπως ο αναγνώστης γενναιόδωρα
μπαίνει στα ευρύχωρα και φιλόξενα αυτά κείμενα και αναπνέει,
αναγνωρίζοντας τον εαυτό του και τους δίπλα του, την σημασία
του μαζί, της πιο δυναμικής, αναγκαίας και όμορφης αναστάτωσης. -Νικόλας Κουτσοδόντης