Η φωνή στα ποιήματα είναι ζωντανή, είναι ερωτευμένη,
αλλά γνωρίζει και την απώλεια, είναι βαθιά στοχαστική
και συνειδητοποιημένη: για εκείνην, η αγάπη είναι το
τζάμι ενός τρένου τη νύχτα, ακριβώς επειδή «πρέπει να
κάνεις προσπάθεια/ ν’ ανοίξεις το βλέμμα πέρα απ’ το
είδωλό σου». Η «Αστική αγωνία» μας μαθαίνει τελικά
πώς να αντέχουμε τον πόνο της ημέρας και υπερήφανα
αγκαλιάζει τις πιο ευάλωτες πλευρές μας, με έναν τρόπο
φροντιστικό και πανέμορφα θηλυκό, γιατί όπως ομολογεί:
«μα αυτό που γράφω, / στο μαγείρεψα». -Νικόλας Κουτσοδόντης